เผิงเหยียนอยู่กับนางตลอดเวลา แม้ช่วยอะไรไม่ได้แต่ก็อยากอยู่ข้าง ๆ นาง เขาเป็นห่วงนางยิ่งนัก เห็นใบหน้าไร้สีเลือดซีดเซียวเช่นนี้ ทำให้เขาไม่เป็นอันทำอะไร แม้แขกในเรือนจะเป็นเช่นไรเขาก็ไม่สนใจ จนท่านน้าชิงชิงต้องเตือนสติเขา
“อาเหยียนจื่อเถาไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าออกไปดูส่งแขกเถิดน้าจะเฝ้าเองไม่ต้องเป็นห่วง”
“ข้าเป็นห่วงนางขอรับ” เขาเงยหน้าดวงตาแดงก่ำ รู้สึกผิดที่หลบหน้านางเสียหลายวัน พอวันนี้ได้พบหน้าตั้งใจหลังเสร็จพิธีจะคุยกับนางเรื่องแต่งงาน หากนางยังไม่อยากแต่งก็ยังไม่ต้องแต่ง รอนางพร้อมหรือเห็นว่าเขารักจริง ๆ เอาไว้นางค่อยตกลงปลงใจก็ได้เขาไม่รีบร้อนแล้ว
“ห่วงนางก็ยังไม่ฟื้น รอพรุ่งนี้เช้าเถิด ไปจัดการส่งแขกให้เรียบร้อย ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง”
เผิงเหยียนรับฟังด้วยเหตุผลจึงพยักหน้าออกไปจัดการ เพราะท่านพ่อตามคนร้ายไปแล้ว ส่วนองค์รัชทายาทก็คงให้ไป๋อ๋องดูแล
“ไป๋อ๋องข้าฝากองค์รัชทายาทด้ว
