จื่อเถานั่งลงพร้อมกับทุกคน และท่านแม่กับเผิงเหยียนก็ด้วยเฝ้ารอข้าวต้มของลู่หลงจื่อเถาหยิบน้ำออมากจากห้วงมิติแล้วเทใส่กาชาเมื่อลู่หลงยกข้าวต้มมาหอม ๆ ควันลอยคลุ้ง นางจึงเรียกเขามาใกล้ ๆ
“เจ้ามานี่สิ เติมน้ำชาลงถ้วยละหน่อยจะได้กินได้ไม่ลวกปาก” จื่อเถายกกาชาขึ้นแล้วรินใส่เข้าต้มแต่ละถ้วยอย่างละไม่เยอะมา
“เอาล่ะกินได้” จื่อเถาบอกทุกคน เมื่อข้าวต้มอยู่ตรงหน้าแล้ว เป็นลู่จิ่นกันเสิ่นหนิวที่มองหน้ากันราวกับจะร้องไห้
“นี่พวกเจ้าข้าไม่ได้เอามีดเชือดคอเจ้าสักหน่อยทำหน้าให้มันดี ๆ” ลู่หลงละเบื่อนักเจ้าพวกนี้ ไม่เคยให้กำลังใจเขาเลย
เป็นจื่อเถาที่ใช้ช้อนตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าแล้วก็กลืนลงไปพร้อมกับรอยยิ้ม
“อร่อยมาก”
เมื่อนางพูดขึ้นคนอื่นก็ทำตามด้วย ต่างมีรอยยิ้มเปล่งประกายเช่นเดียวกัน
“หูยยยย นี่มันอร่อยมาก ๆ เลยนะ เจ้าเก่งเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ลู่จิ่นหันไปพูดกับพี่ชายฝาแฝดของตนเอง นั่นทำ
