จื่อเถาลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ตอนที่รู้สึกอุ่นตรงมือของนาง แล้วจากนั้นก็ตรงหน้าผาก เมื่อลืมตาชัดเจนก็เห็นเผิงเหยียนเพิ่งเงยหน้าจากหน้าผากนาง
“อาเหยียนเจ้าอีกแล้วนะ” จื่อเถาไม่ชอบเลยที่เขาถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้หากใครรู้เข้าจะว่าเอาได้ว่านางเป็นสตรีไร้ยางอาย
“ข้าหลอกกินซาลาเปาเจ้าแล้วก็รับผิดชอบเจ้าได้” เขาพูดอย่างไม่เกรงกลัวอันใด สตรีที่อยากจะรับผิดชอบที่สุดก็คือนางต่างหากหาใช่คนอื่นไม่
“เป็นอย่างไรบ้างเรื่องคนร้าย” นางเปลี่ยนเรื่องไม่อยากพูดเรื่องรักใคร่ชายหญิงอีก เขาชอบเอาเปรียบนาง
“กุ้ยเฟยเป็นคนสั่ง” เขาตอบสั้น ๆ แม้ในใจจะรู้สึกสงสารเหล่าองค์ชายอยู่บ้างก็ตาม
จื่อเถาถอนหายใจ นางคิดว่าเรื่องนี้คนที่เจ็บปวดที่สุดไม่พ้นองค์ชายรอง ครั้งเมื่อองค์รัชทายาทก็ทีหนึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าคราวนี้องค์ชายรองจะเสียใจมากเพียงใด
นางรู้ว่าเขาไม่ชอบอำนาจจอมปลอมเหล่านั้น
“เจ้าอย่ากังวลใจไปเลย รักษาตัวให้หายเ
