จื่อเถาเอาแต่ยิ้มแกน สักครู่ก็ขอตัวไปต้มน้ำเต้าหู้เพื่อให้ทุกได้ทานกันอย่างเอร็ดอร่อยกับบรรยากาศการโม้ของทุกคน โดยเฉพาะฝ่าบาทผู้ผ่านโลกมายาวนาน ดูจะเล่าแบบเอาเป็นเอาตาย แต่ก็สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคน จนเมื่อน้ำเต้าหู้นนั้นพร้อมทานแล้วทุกคนจึงหยุดเล่าชั่วขณะ
“อื้อ...น้ำเต้าหู้เจ้าหอมหวานนัก”นี่ไม่ใช่น้ำเต้าหู้ถ้วยแรก แต่ทำไมรู้สึกลืมที่กินมาหมดเลยก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเป็นจักรพรรดิอาหารเลิศรสเพียงใดทำไมจะไม่เคยได้ชิมกันล่ะ แต่นี้รสชาติกลมกล่อมทั้งมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ด้วย
“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงทำได้แต่ไม่อาจบอกว่าอร่อยที่สุด” แน่นอนว่าคนมากมายในแคว้นฝ่าบาทพบกี่คนกัน มีคนทำอร่อยกว่านางมากอยู่แล้ว นางเพียงเพิ่มใบเตยกับอำพันดอกท้อไปทำให้รสสัมผัสดีเท่านั้น ถ้าอร่อยจริง ๆ ใส่น้ำพุวิเศษ คนแทบฝันเชียวล่ะ
“ได้ยินว่ามารดาเจ้าหย่าร้างหรือ” นางมองหน้าคนอื่นทันที ฝ่าบาทจะรู้ได้อย่างไรหาก
