“ใช่เป็นข้าเอง” จื่อเถายิ้มใบหน้าซีดเซียว นางรู้สึกว่าตนเองหลับไปนานเหลือเกิน จนทำให้ร่างกายเมื่อยขบ ไม่รู้ว่าเวลานี้เวลาใดแล้ว จำได้ว่าตอนเองไปทำบุญที่วัดฝนตกหนักแล้วจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
“ท่านหลับไปถึงสองวันพวกเราเป็นห่วงแทบแย่” ลู่หลงตัดพ้อเล็ก ๆ แต่ก็ดีใจที่พี่สาวคนสวยของพวกเขาฟื้นขึ้นมาเสียที
“เดี๋ยวนี้พวกเจ้าหัดเป็นห่วงคนอื่นแล้วรึ” จื่อเถาล้อเหล่าน้อง ๆ แล้วนางก็ยังคงไออีกสองสามครั้ง จึงปล่อยให้ท่านหมอหลวนที่ยังรั้งรอคอยนางฟื้นอยู่เข้าไปตรวจชีพจร
จื่อเถามองไปที่ใบหน้าท่านหมอแล้วก็หนักใจเล็ก ๆ ไม่รู้ว่านางเป็นโรคร้ายอะไรหรือไม่ ถึงได้มีสีหน้าเช่นนี้
“ข้าไม่ได้เป็นโรคร้ายหรอกใช่หรือไม่”
“เจ้าไม่ได้เป็นอันใด เพียงแต่ข้าแปลกใจก่อนหน้านี้เจ้าลมปราณสับสันวุ่นวายมาก เพียงสองสองวันรวมเป็นหนึ่งได้ นับว่าดีเยี่ยม ข้ายังห่วงกลัวว่าเจ้าจะไม่ฟื้นมาเสียแล้ว”
อาการเช่นนางคล้ายวิญญ
