จื่อเถานำหัวกุ้งมาแกะเอาแต่หัวแล้วตั้งน้ำมันให้ร้อนทอดหัวกุ้งในน้ำมันส่งกลิ่นหอมคลุ้งไปทั่วบ้าน
“หื้ม...พี่จื่อเถาหอมอันใดเช่นนี้เล่า” ลู่หลงหนุ่มน้อยช่างกินรีบมาสูดดมของในกระทะของนางเชียว ไหนบอกจะกินให้น้อยหน่อยแต่นางทำอันใดก็หอมไปเสียหมดแบบนี้จะกินน้อยได้อย่างไรกัน
“หัวกุ้งกับมันกุ้งมันก็หอมเช่นนี้แหละ เดี๋ยวตัวกุ้งพี่จะทำทอดกระเทียมพริกไทยให้กินกัน” นางเห็นจำนวนกุ้งแล้วพบว่าน่าจะพอให้นางผ่านไปจนถึงฤดูหนาวได้ ช่วงฤดูหนาวหิมะตกลมแรงไม่มีผู้ใดออกไปค้าขายกัน มักสะสมเสบียงแล้วอยู่แต่ในบ้านราวสองเดือนจนถึงช่วงปีใหม่ทีเดียว
“น่ากินมากเลยขอรับ ข้าจะเก็บเนื้อกุ้งสามตัวไว้คลุกข้าวให้เสี่ยวฮุย” พวกเขาตอนลงจับกุ้งก็ถือโอกาสอาบน้ำเจ้าเสี่ยวฮุยเสียเลย เมื่ออาบน้ำแล้วร่างกายมันสะอาดขึ้นแล้วท่าทางมันอารมณ์ดีจนทำให้พวกเขามองพวกมันอย่างเอ็นดูและสอนให้มันนอนนอกบ้านห้ามเข้ามาในบ้านเด็ดขาดเดี๋ยวจะสกปรก
