การกระทำทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาคนคิดไม่ซื่ออย่างยายเฒ่าเหิงเจี๋ย สายตาอำมหิตอย่างคนชอบริษยาส่งไปให้นังหนูผู้นั้น นับวันยิ่งได้หัวใจชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลจางมากขึ้นทำให้นางเป็นเพียงแค่มดแมลงเพียงในหมู่บ้านนี้หาได้มีความสำคัญไม่ นางจึงเดินเข้ามาหมายใจอยากกระแซะเสียหน่อย
“เหอะ...ทำเป็นคนใจดีมีเมตตา ที่แท้ก็ตกอับไฟไหม้ร้านเหมือนคนอื่นแหละว้า”
เสียงยายเฒ่าปากกล้านี่ไม่ได้ยินมานานแล้วจนจื่อเถาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีคนเช่นนี้อยู่ในหมู่บ้านนี้ คนที่คอยดูแต่ความล่มจมของนาง
“ท่านยายเหิงปากไม่ดี” ลู่หลงไม่ยอมให้ยายเฒ่าปากเน่านี่เอาแต่ด่าพี่จื่อเถาหรอก จึงชี้นิ้วป้อม ๆ ต่อว่ากลับไป
“ไอ้เด็กไม่มีมารดาสั่งสอน”
เมื่อขึ้นเสียงมาเช่นนี้มีหรือสี่สหายจะยินยอมให้ยายเฒ่าผู้นี้ด่าพี่น้องของพวกเขา
“ท่านแก่แล้วแก่เลย แก่จนเลอะเลือน ช่วยคนเดือดร้อนก็ยังมาหาเรื่อง เอาไว้เมื่อไหร่ท่านเดือดร้อนบ้างพวกเราจะไม
