จางหุยต้องอยู่เฝ้าลูกชายที่โรงหมอหลวนซานถึงสองวันกว่าจะกลับ เขามีตำลึงอยู่เพียงไม่มาก แต่การรักษาขาให้บุตรชายใช้เงินมากถึงสิบตำลึง แต่แม่หนูน้อยจื่อเถาก็จัดการให้เขา ทั้งยังครอบครัวเขาให้อยู่ในบ้านด้วยจนกว่าจะสิ้นสุดฤดูหนาวค่อยว่ากัน
เขาถึงขั้นคุกเข่าเมื่อกลับจากโรงหมอพร้อมกับภรรยาและลูก
“ท่านลุงเจ้าค่ะ ท่านคุกเข่าให้ข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าไม่อยากอายุสั้นนะเจ้าคะ” จื่อเถารีบไปพยุงท่านลุงทันที แล้วท่านป้าฟางภรรยาท่านลุงหุยถึงกับโขกศีรษะให้นางอีก
นางจะปวดหัวตายกับคนพวกนี้
“เจ้าอย่าถือเป็นน้ำใจเล็กน้อย หากไม่ได้พวกเจ้า ข้าไม่รู้จะซุกหัวนอนที่ไหน แล้วยังลูกชายข้าอีกไม่รู้เขาจะรักษาอย่างไรตำลึงข้าก็มีไม่มากนัก”
“ต่อให้ข้าไม่ช่วยเหลือยังมีลุงผู้ใหญ่อยู่นะเจ้าคะ เขาไม่ปล่อยให้คนในหมู่บ้านตระกูลจางต้องลำบาก ท่านวางใจอยู่ที่นี่ให้สบายไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ” จื่อเถาพูดอย่างเป็นกันเอง หันไปอ
