เสียงต่อสู้อย่างดุเดือด แต่กลับไม่ได้ยินเสียงร้องของผู้ใด แล้วก็เงียบไปราวกับสายลมทำให้จื่อเถาเป็นกังวล ทั้งที่นั่งกอดกับท่านแม่และน้อง ๆ อีกสามคนบนเตียง
สองแฝดแซ่ลู่บิดาอยู่ในเมืองเฝ้าร้านให้นาง ทำให้ที่พึ่งพิงเดียวที่มีคือนางนั่นเอง ส่วนเสิ่นหนิวกลัวเกินกว่าจะวิ่งไปหามารดาที่หลับสนิทไปแล้ว เพราะฝั่งที่เขานอนหลับกับแฝดแซ่ลู่อยู่ในฟากติดกับเชิงเขา จึงได้ยินเสียงต่อสู้กันอย่างน่ากลัว
“พี่จื่อเถาเราจะไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่” เหล่าเด็ก ๆ เริ่มขวัญเสีย เพราะพวกเขาเคยผ่านเหตุการณ์ถูกจับไปครั้งหนึ่ง และกลัวว่าตัวเองจะเกิดอันตรายอีก เมื่อมีเหตุการณ์ไม่ดีอีกจึงทำให้พวกเขาสั่นไปทั้งตัว
“ไปเป็นไรพี่สาวเจ้าอยู่นี่แล้วไม่ต้องกลัว” จื่อเถามองหน้าท่านแม่ในความมืด แม้ว่าจะไร้แสงสว่าง แต่เมื่อสายตาปรับให้เห็นในที่มืด เงาราง ๆ ของพวกเราทั้งหมดก็พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
ชิงชิงมองหน้าลูกสาวไม่พูดอันใดกล
