“พวกเจ้าหยุดนะ...ใครให้เจ้าเดินเข้ามาที่นี่” หมอหลวงซุนที่ตามเสด็จมากับองค์รัชทายาท แต่คลาดกันตอนมีคนร้ายจึงเข้าไปพบใต้เท้าเจี้ยนจึงได้รู้ว่าองค์รัชทายาทอยู่ที่แห่งนี้ จึงรีบมารักษาอย่างรวดเร็วก่อนที่หัวตัวเองจะไม่มีบนบ่า
“อะ...ฮึก” ลู่หลงสะดุ้ง นานแล้วที่ไม่มีใครดุเขาเช่นนี้ พาลให้นึกไปถึงมารดานิสัยอำมหิตของตัวเอง แล้วเสียงสั่น ๆ ก็เปล่งออกมา
“พะ...พี่จื่อเถาให้เอามาให้พี่ชายข้างใน” พูดออกมาแล้วก็ปากสั่นแต่พยายามจับบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่น เพราะกลัวว่าเม็ดบัวเชื่อมกับแปะก๊วยนี่จะตกพื้นเสียก่อน
จื่อเถาเดินตามมาห่าง ๆ เพื่อจะดูว่าเจ้าน้องแสบพวกนี้ใช้งานได้เรื่องหรือไม่ แต่เมื่อเจอคนของเขาผู้นั้นตวาดลั่นไล่น้องชายของนางก็ไม่พอใจ
“ท่านเป็นใคร” จื่อเถายืนเท้าเอว แล้วเจ้าสี่จิ๋วก็ถอยร้นมาอยู่ด้านหลังพี่สาว
“เขา...เขาไม่ให้เข้าขอรับพี่จื่อเถา” ลู่หลงฟ้องเสียเลย อุตส่าห์มีน้ำใจเอาของอร
