บทที่ 4 จากลา

เวลาล่วงเลยมาสามวันจินนี่ตัดสินใจไปเรียนต่อที่ต่างประเทศโดยมีจางเลี่ยงหลินเป็นคนคอยดูแลทุกอย่างเมื่อทุกอย่างพร้อมหญิงสาวจึงตัดสินใจไปทันที “หนูลาแล้วนะคะ” “ดูแลตัวเองนะลูก” “หนูไปแล้วนะคะ” จินนี่ลาทุกคนและเตรียมตัวเดินทางหวังว่าเคลย์ตันจะลืมเธอเหมือนกับที่เธอพยายามที่จะลืมเขา ความเจ็บปวดที่ได้รับขอทิ้งไว้ตรงนี้เธอจะไปเร่มต้นชีวิตใหม่ “เห้อ เจียลี่เป็นยังไงบ้าง” “เหมือนเดิมทุกวันค่ะ” เจียลี่ขังตัวเองอยู่ในห้องข่าวงานแต่งที่ล้มไม่เป็นท่าดังไปทั่วแถมยังไม่ข่าวซุบซิบว่าหญิงสาวแย่งแฟนน้องสาวตัวเอง “กรี๊ดดด บ้าที่สุด” เจียลี่โยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่ไยดีเจ็บใจไปกว่านั้นคือพ่อของเธอเข้าข้างจินเยว่ ส่วนเคลย์ตันนั้นหายหัวเงียบไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาในบริเวณจึงมองดูกับเป็นคนที่เธออยากเจอที่สุด “ผมมาขอพบจินนี่” “นั่งลูกเมียน้อยมันไม่อยู่แล้ว” เจียลี่ที่เดินลงมาแล้วได้ยินชายหนุ่มถามหาคนที่เธอเกลียดจึงรีบสวนกลับมา ความอิจฉาริษยามีอยู่เต็มอก “หมายความว่าอย่างไร!” “มันออกไปจากที่นี่แล้วและจะไม่มีวันกลับมาอีก” เคลย์ตันใจหายหรือจินนี่จะหนีเขาไปแล้วจริงๆเมื่อเตรียมตัวจะหันหลังกลับเจียลี่จึงรีบคว้าแขนไว้ “ฉันไม่สวยตรงไหนทำไมทุกคนต้องการแต่นั่งลูกเมียน้อยมันต่ำต้อยแค่ไหน” “เธอมากกว่าที่ต่ำ อิจฉาแม้กระทั่งน้องของตัวเองฉันจะบอกอะไรให้นะว่าเธอเทียบไม่ได้กับจินนี่ด้วยซ้ำ!” “กรี๊ดดดดด ฉันไม่ให้คุณไปตามหามัน” เจียลี่คว้าแขนชายหนุ่มไว้หญิงสาวรับไม่ได้ที่ชายหนุ่มเข้าข้างน้องสาว เคลย์ตันที่รำคาญผู้หญิงคนนี้จึงสะบัดแขนออกทำให้หญิงสาวกระเด็นออกห่าง “หยุดได้แล้วเจียลี่!” “คุณพ่อ” จางเลี่ยงหลินเดินเข้ามาและห้ามปรามลูกสาวตัวเองไว้เพราะต่อจากนี้เขาจะทำในสิ่งที่ถูกต้องจะไม่ให้ใครมาตราหน้าลูกสาวคนเล็กว่าลูกเมียน้อยอีกต่อไป “คุณพาลูกออกไปก่อน” จางเลี่ยงหมินบอกให้จางหนิงเหอพาลูกสาวออกไปเพราะเขาต้องการจะคุยกับเคลย์ตันเป็นการส่วนตัว “คุณปล่อยลูกสาวผมไปเถอะ หากจินเยว่ดีขึ้นก็กลับมาเอง” “แต่ผม...” “หากคุณรอได้ อนาคตผมจะไม่ห้ามอะไร” เคลย์ตันคิดตามกับสิ่งที่พ่อของหญิงสาวพูดหากเขาไปกดดันหญิงสาวตอนนี้เธออาจจะหนีเขาไปไกลมากกว่านี้ “ครับ” เมื่อเคลย์ตันออกไปเขาจึงหลับตาลงทำไมลูกสาวเขาจะต้องเจอเหตุการณ์หากเขารู้ว่าทั้งสองรักกันเขาจะไม่บังคับลูกสาวคนโตเลย ทุกอย่างคงผิดที่เขาเองจนสุดท้ายก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ “ผมจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด” เหมยอิงหญิงสาวชาวไทยที่เขารักสุดหัวใจแต่เขาเห็นแก่ตัวเกินไปจึงต้องเสียทุกอย่างไปและเสียหญิงผู้เป็นที่รักไปตลอดกาล เคลย์ตันนั่งหมดอาลัยตายอยากกินเหล้าเหมือนน้ำเปล่าผ่านมาแล้วหนึ่งเดือนที่แสนทรมานสำหรับเขาหวังให้น้ำเมาชโลมจิตใจที่บอบช้ำ “พี่ชายผมกลายเป็นคนติดเหล้าตั้งแต่เมื่อไร” “มาทำไม!” เคลย์ไม่ยินดียินร้ายกับคนตรงหน้าเวสตัน หรือ หวังซีฮันน้องต่างมารดาของเขาที่อายุห่างกันแค่ปีเดียวเขาไม่ใช่ไม่ชอบหน้าแต่แค่ไม่อยากยุ่งกับคนเหล่านี้ “กินเหล้ามันไม่ทำให้ลืมแต่มันทำให้จำ” เวสตันถึงแม้จะไม่ถูกกันกับพี่ชายแต่ลึกในใจเขาก็เป็นห่วงไม่รู้จะสงสารใครก่อนดี มาเฟียหนุ่มกลับมาตกม้าตายเพราะง้อผู้หญิงไม่สำเร็จข่าวงานแต่งล่มทำให้หุ้นตกระนาวแต่พี่ชายคนนี้แคร์ที่ไหน เวสตันได้แค่คิดคงจะรักหญิงสาวคนนั้นมาก “ใครบอกว่าฉันจะลืม ฉันไม่ลืม ไม่มีวันลืม” “เสือสิ้นลายตั้งแต่เมื่อไร” ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรอคอยหญิงสาวเขาก็จะทำสักวันเขาต้องได้พบกับจินนี่อีกเขาจะไม่ปล่อยหญิงสาวไปไหน “ยุ่ง! มีอะไรมาหาฉันถึงที่” “พ่อแค่อยากเจอ” “ฉันจะไม่ไปเจอผู้ชายคนนั้นอีกกลับไปได้แล้ว” เคลย์ยกเหล้าขึ้นดื่มโดยไม่สนใจน้องสาวเลยสักนิดแต่แทนที่น้องชายเขาจะกลับ ชายหนุ่มกับเรียกหญิงสาวเขามานั่งด้วยจนเขาเริ่มรู้สึกอึดอัด “นาย...” “ผมเห็นพี่เครียดเลยจ้างสาวๆมาดูแล” เวสตันยิ้มอย่างพอใจที่ได้แกล้งพี่ชายเขาแค่อยากเห็นเคลย์ตันมีความสุขและลืมหญิงสาวคนรักไปบ้าง “อยากทำอะไรก็ทำไป” เคลย์ตันยกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้งโดยไม่สนใจหญิงสาวที่อยู่ข้างกายพวกเธอทำให้สิ่งที่เขาไม่คิดคือค่อยๆลูบไล้ต้นแขนของเขาไม่พอยังจะมาลูบหน้าอกของเขา “เฮ้ออ!” “โอ้ย โรสเจ็บนะคะ” หญิงสาวที่ชื่อโรสถูกเคลย์ตันผลักอย่างแรงจนกระเด็นร่วงลงมากองที่พื้นเวสตันที่เห็นจึงตกใจที่พี่ชายกล้าทำแบบนี้ “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” “โรสขอโทษค่ะ” เคลย์ตันจึงเดินออกจากห้องไปและมุ่งหน้ากลับเพ้นท์เฮาต์ที่จินนี่เคยอยู่กับเขา ชายหนุ่มหยิบรูปของหญิงสาวออกมาจากกระเป๋าเงินที่เขาแอบเก็บไว้รอยยิ้มสดใสที่ผ่านมาเขาเองที่มีความลับกับหญิงสาว “พี่ขอโทษนะครับคนดี” ชายหนุ่มจูบไปที่รูปถ่ายและหลับตาลงนอนกอดหมอนที่หญิงสาวเคยหนุนนอนของทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิมเพื่อรอเจ้าของกลับมา @ประเทศออสเตรเลีย จินนี่นั่งดูข่าวและเลื่อนโทรศัพท์ไปมาอย่างเบื่อหน่ายหญิงสาวพอจะปรับตัวได้กับสภาพอากาศและวัฒนธรรมได้แล้วผ่านมาแล้วสี่เดือนที่หญิงสาวไม่ติดต่อกลับไปที่ประเทศจีนเลยไม่รู้ว่าพี่สาวเป็นยังไงบ้าง “จินนี่ดูอะไรอยู่” “ตกใจหมดเลยมีมี่” อ้ายเหม่ยเพื่อนรูมเมทของหญิงสาวที่เริ่มสนิทกันเพราะเป็นชาวจีนด้วยกันทำให้คุยกันถูกคอและกลายเป็นเพื่อนกันในที่สุด “ยังคงลืมไม่ได้สินะ คนเราไม่มีใครลืมได้หรอกมีแต่ไม่คิดถึงแล้ว” “พูดเหมือนเคยอกหักมา” “นี่ใคร นี่เจ้าแม่คำคม” จินนี่จึงหัวเราะออกมาเพื่อนคนนี้มักทำให้เธอหายเศร้าไม่ว่าจะผ่านมาหลายเดือนแล้วแต่ในแต่ละวันจะหลับลงได้เธอคิดถึงแต่คำที่เขาบอกเลิก “แต่งตัวค่ะ จะพาไปพาผู้ใหม่” “แต่...” “ไม่มีแต่เราสวยเราต้องมีผู้ใหม่” อ้ายเหม่ยลากจินนี่เข้ามาที่ห้องแต่งตัวและเริ่มแต่งองค์ทรงเครื่องให้เพื่อนสาว จินนี่ที่ไม่อยากขัดเพื่อนจึงให้เพื่อนแต่งตัวได้ตามสบายเมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จอ้ายเหม่ยจึงพาจินนี่มาที่ไนต์คลับเล็กๆไม่ไกลจากที่พัก “เรามาสนุกกันเถอะ” จินนี่ที่อยู่ในชุดเดรสสีดำเกาะอกผิวที่ขาวเนียนทำให้หญิงสาวดูเด่นขึ้นมาเพราะเป็นชาวเอเชีย ทำให้หนุ่มๆต่างกันเมียงมองมาที่โต๊ะของเธอ “ทางนี้ แดนนี่” อ้ายเหม่ยโบกมือให้กับเพื่อนชายที่สนิทจินนี่จึงหันไปยิ้มให้เพราะแดนนี่ก็เป็นเพื่อนที่เธอรู้จักและค่อนข้างสนิทกัน “ลมอะไรถึงหอบนางฟ้ามาที่อโคจรได้” “คนโสดเขาจะเที่ยวกัน” จินนี่ที่เห็นเพื่อนเถียงกันจึงหัวเราะออกมาการที่หญิงสาวได้ออกมาใช้ชีวิตในที่ไม่มีใครรู้จักมันดีแบบนี้เอง ผู้คนมากมายต่างทำให้เธอลืมเรื่องที่เสียใจมาบ้าง “น้ำครับคนสวย” “ขอบคุณมากนะแดนนี่” “ไปหน้าหม้อไกลๆ” อ้ายเหม่ยพูดอย่างติดตลกเพราะแดนนี่เป็นคนเจ้าชู้แถมชอบปากหวานจีบหญิงสาวไปทั่ว เธอและจินนี่รู้ดีจึงไม่หลวมตัวไปกับคำเหล่านั้น “โห่ แรงปากแบบนี้แหละระวังจะขึ้นคาน” “ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลย!” แดนนี่เมื่อเห็นอ้ายเหม่ยเริ่มโกรธจึงหัวเราะอย่างมีความสุขเขาแปลกใจเมื่อไรที่ได้แหย่หญิงสาวทำให้เขามีความสุขทุกครั้งเขาคงไม่ตกหลุมรักหญิงสาวตรงหน้าหรอกนะ “เลิกทะเลาะกันได้แล้ว” จินนี่ที่เห็นเพื่อนสาวเริ่มโกรธจึงรีบไปห้ามไว้อยู่ด้วยกันก็ทะเลาะกันพอแยกกันไม่เจอหน้าก็บ่นคิดถึงกันหากว่าทั้งสองไม่ใช่เพื่อนกันหลายคนคงคิดว่าเป็นคู่รักที่กำลังทะเลาะกัน “แดนนี่ปากมอมก่อน” “ทะเลาะกันบ่อยๆระวังจะรักกัน” “ไม่มีทาง!” แดนนี่จึงอมยิ้มออกมาหรือว่าเขาจะตกหลุมรักสาวห้าวคนนี้เข้าแล้ว สายตาที่จ้องมองหญิงสาวแบบลึกซึ้งทำให้จินนี่พอจะรู้ว่าเพื่อนคนนี้คิดยังไงกับอ้ายเหม่ย “ไม่รีบจีบระวังเขาจะไปกับคนอื่นนะ” เมื่อเห็นว่ามีชายอื่นเดินมาขอเบอร์แดนนี่จึงรีบเข้าไปขวางไว้ เขาทำแบบนี้ทุกครั้งบางทีอ้ายเหม่ยก็ไม่รู้ว่าเขาแอบตามดูหญิงสาวอยู่ห่างอีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนต่างคนคงต่างไปทำหน้าที่ของตัวเอง เขาต้องรีบทำอะไรสักอย่าง