นนท์กลัดกระดุมเสื้อพนักงานรักษาความปลอดภัยทีละเม็ดด้วยมือที่ยังคงสั่นน้อย ๆ เขาพยายามไม่หันกลับไปมองภาพอุจาดตาบนฟูกที่นอนของลุงชูอีก แต่เสียงหอบหายใจอย่างหนักของเชิด และเสียงสูดปากด้วยความซ่านสยิวของพลอยที่ยังไม่จางหาย มันดังทะลุผ่านความเงียบในห้องเข้ามาตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาทุกวินาที
“อูยยย... อีพลอย... มึงนี่มันที่สุดจริง ๆ ว่ะ” เสียงของเชิดดังขึ้นพร้อมกับเสียงเนื้อที่เสียดสีกันเบา ๆ นนท์เหลือบตาไปมองแวบหนึ่ง เห็นเชิดค่อย ๆ ถอนแก่นกายฝังมุกที่ยังคงตั้งชันและอาบชุ่มไปด้วยน้ำรักของเมียเขาออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายหอบหายใจอย่างผู้ชนะ พลอยที่ขาทั้งสองข้างยังสั่นระริก ค่อย ๆ ลดขาลงวางกับฟูกอย่างหมดแรง เธอนอนตะแคงหันหลังให้นนท์ ร่างกายสั่นเทาและมีคราบน้ำรักไหลย้อยตามโคนขาขาวผ่อง
“พี่นนท์... จะไปทำงานแล้วเหรอคะ?” พลอยเอ่ยถามเสียงพร่าแผ่วโดยไม่หันมามอง ใบหน้าของเธอซุกอยู่กับฟูกนอน
