คืนนั้น ความเงียบหนักอึ้ง ปกคลุมห้องนอนของนนท์และพลอย เรือนร่างอรชร ของพลอย ทอดกายสลบไสล เพราะ ความเหนื่อยล้าเกินขีดจำกัด จากการเผชิญหน้ากับมุกสวาทเมื่อกลางวัน ร่องรอยแห่งอัปยศ ที่เชิดประทับไว้ ปรากฏเป็นรอยแดงจาง ๆ อยู่ที่ ลำคอขาวงาม ซึ่งนนท์มองเห็นได้อย่างชัดเจน
ใบหน้า งดงามอ่อนเยาว์ ของเธอยังคงหลับพริ้มอยู่ในห้วงนิทราที่ แสนสงบ ลมหายใจที่แผ่วเบาและสม่ำเสมอ นั้น ไม่ได้อนาทร ต่อความรู้สึกของ นนท์ ที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียง เขาเฝ้ามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วย ความกังวลกัดกิน และ ความทุกข์ใจที่มิอาจเอ่ย
นนท์ ถอนหายใจยาวเหยียด เหมือนพยายามระบาย ความอัดอั้น ออกจากทรวงอก เขาหันไปมอง ลุงชู ที่นั่งอยู่มุมห้อง สายตาของลุงชูจ้องมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว แววตานั้นแสดงความ เคร่งเครียด และ คับแค้น ที่ลึกซึ้ง ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของนนท์
นนท์ค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น ความอ่อนล้าทางใจ ทำให้ทุกการเคลื่อนไห
