เสียงตักอาหารกระทบจานดังแผ่วเบาในโรงอาหารของบริษัท แต่ความตึงเครียดที่ครอบงำโต๊ะที่ ลุงชู กับ นนท์ นั่งอยู่นั้นหนักอึ้งกว่าบรรยากาศใด ๆ
ลุงชูจิบกาแฟดำอึกใหญ่ ริมฝีปากที่ขมวดแน่นค่อย ๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
“กูอยากรู้จริง ๆ ว่าไอ้เชิดมันจะทำหน้ายังไง เมื่อมันรู้ว่าคลิปที่มันขู่นักขู่หนา โดนกูลบไปแล้ว” ลุงชูเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาเป็นประกายแห่งชัยชนะ “เมื่อคืน...กูจัดการลบหลักฐานในมือถือมันเรียบร้อยแล้ว ลบเกลี้ยง! ไม่มีอะไรเหลือให้มันใช้ขู่เราได้อีกแล้ว”
นนท์ที่นั่งอยู่ตรงข้าม กำลังใช้ส้อมเขี่ยอาหารในจาน มือของเขาสั่นระริกเมื่อได้ยินข่าวดีนี้ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำเพราะอดนอนจ้องมองลุงชูอย่างมีความหวัง
“ผมก็อยากเห็นเหมือนกันครับลุง” เสียงของนนท์แหบพร่า “แล้วทำไมลุงถึงไม่บอกมันไปเลยล่ะครับ?”
ลุงชูยกแก้วกาแฟขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่ใกล้จะได้ชำระ
“กูอยา
