“ไอ้นนท์... กูขออะไรมึงอย่างนึงได้ไหมวะ” ลุงชูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระสับกระส่าย ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งแดกข้าวกลางวันด้วยกันที่โรงอาหารของบริษัท
“ลุงจะขออะไรผม” นนท์ถามพร้อมกับตักข้าวเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจนัก ท่าทีเมินเฉยของหลานชายยิ่งทำให้ลุงชูมีอาการ ร้อนรน เข้าไปใหญ่
“คือ... กูว่ามันก็หลายวันแล้วนะ เรื่องอีพลอย...” ลุงชูหยุดพูดชั่วขณะ
“ไม่ได้หรอกลุง ยังไง กฎเหล็ก ก็ต้องเป็น กฎเหล็ก” นนท์ กัดคอ อย่างรู้ทันว่าแกจะขออะไรจากเขา
“กูไม่ได้หมายความว่าจะขอ เย็ด เมียมึงซะเมื่อไหร่ล่ะ” ลุงชูชะโงกหน้าเข้าหานนท์ พูด เหมือนกระซิบ เพราะไม่อยากให้คนรอบข้างเสือกเรื่องของพวกเขา
“แล้วลุงจะขออะไรผม?” คราวนี้นนท์มองหน้าลุงชูจริงจัง หยุดเคี้ยวข้าว ในปาก คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย
“กูขอแค่ เวลากูเลีย**ให้อีพลอย แล้ว ให้มันดูดค*ยให้กูหน่อยได้ไหม?” แกร้องขอด้วยแววตาอ้อนวอนอย่างน่าสมเพช ก่อนที่จะหันไปมอง
