แสงแดดยามย่ำค่ำเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสาดส่องลงกระทบกระจกป้อมยาม ทอแสงตัดกับฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายจากไอเสียรถยนต์บนท้องถนนที่เริ่มหนาตาขึ้น ต่างจากความเงียบเหงาในช่วงกลางวันอย่างเห็นได้ชัด เสียงเครื่องยนต์และแตรที่ดังระงมสะท้อนถึงความเร่งรีบของผู้คนที่กรำงานหนักมาทั้งวันและปรารถนาจะกลับไปสู่ที่พักพิงของตน
นนท์ ถอนหายใจยาวพลางหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีขาวตัวเก่าภายในป้อม หลังจากที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบอาคารตามหน้าที่ มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าสีซีดออกมาจากกระเป๋ากางเกง ปาดเช็ดหยาดเหงื่อที่เกาะพราวบนหน้าผากและลำคออย่างลวกๆ ก่อนจะพลิกข้อมือขึ้นมองนาฬิกา... เขากำลังนับถอยหลังรอเวลาเลิกงานตอนหนึ่งทุ่มตรงของวันนี้
ครืด... ครืด... ครืด...
จังหวะการสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเตี้ย พร้อมแสงสีฟ้าที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามก
