ลุงชูเดินถือขันน้ำกลับมาจากห้องน้ำรวมด้วยท่าทางที่สดชื่นผิดกับทุกวัน กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ยังติดกาย คืนที่ผ่านมาแกได้นอนอิ่มเต็มตื่นเพราะไม่ต้องเสียพลังงานไปกับเกมกามที่เคยทำเป็นประจำกับหลานสะใภ้ในช่วงที่แกและพลอยหยุดงานตรงกัน
แต่บัดนี้มันกลายเป็นเรื่องที่แกเริ่มจะชาชินไปเสียแล้วที่แกแทบจะไม่ได้เจอหน้าหาลานสะใภ้คคนนั้นเหมือนที่เคยเป็นมา ตั้งแต่มีหนุ่มที่ชื่อพงษ์ก้าวเข้ามาแทรกกลาง ความเงียบเชียบในห้องเช่าช่วงที่นนท์ออกไปทำงานคือสิ่งที่แกต้องพบเจออยู่เป็นประจำ
มือหนาหยาบกร้านบิดลูกบิดประตูสีโครเมียมที่เก่าจนถลอก ดึงบานประตูไม้สักคร่ำครึออกกว้าง ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องที่แกถือเป็นรังนอนมาค่อนชีวิต
“อีพลอย!”
ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ลุงชูถึงกับหยุดกึก ชยงักค้่งอยู่กับที่ คิ้วขมวดมุ่นแทบจะชนกัน แกมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ
ร่างบางของพลอยกำลังนั่งหันหลังให้กับประตู บัดนี้กำลังสาละวนอยู่กับ
