เช้าวันต่อมา...
ตอนนี้นทียังคงไม่ฟื้น ส่วนส้มจี๊ดที่ตื่นขึ้นมาอีกที ก็รู้ว่าตัวเองมานอนอยู่ที่โซฟาสำหรับญาติแล้ว แต่ไม่รู้ว่าตัวเองมานอนอยู่ที่ตรงนี้ได้ยังไง แต่ก็ไม่มีเวลาถาม เธอรีบปรี่เข้าไปที่เตียงคนป่วยทันทีอย่างมีความหวัง แต่ทว่า...
"แม่จ๋า ทำไมพี่ทียังไม่ฟื้นอีกล่ะ ฮืออออ พี่ทีจะเป็นอะไรมั้ยแม่" ส้มจี๊ดหันมาถามแม่โสภาที่ยืนเตรียมอาหารอยู่ใกล้ ๆ
"ไม่หรอกลูก หมอก็บอกแล้วว่าพ่อทีพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ร่างกายเสียเลือดมากทำให้อ่อนเพลียเลยหลับนานไปหน่อย อีกสักพักก็ฟื้น" โสภาเดินมาหาลูกสาวและลูบหัวเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน
"แม่ว่าส้มจี๊ดไปล้างหน้าล้างตาแล้วมากินอะไรหน่อยดีมั้ยลูก เผื่อพ่อทีฟื้นมาแล้ว คงไม่อยากเห็นหน้าโทรม ๆ ของลูกหรอก ไปลูกไป" โสภาบอกกับลูกสาวและดึงแขนส้มจี๊ดให้ลุกขึ้น ส้มจี๊ดคิดตามคำพูดของแม่ แต่ก็ไม่วายที่จะหันมาบอกแม่
"แม่... ถ้าพี่ทีฟื้น แม่รีบเรียกส้มจี๊ดเลยนะ"
"จ้ะ เ
