หวางโฮ่วประทับยืนที่ริมพระบัญชรทอดพระเนตรมองพระจันทร์ที่โผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว แต่ต้าหวางยังไม่เสด็จมาเสียที ทำให้พระนางมีพระราชดำริว่า ต้าหวางลืมวันเกิดข้าไปแล้ว
พระนางได้สดับเสียงของผู้คนที่หน้าตำหนัก พระนางจึงเสด็จออกมาที่หน้าตำหนัก ซ่งเมิ่งเห็นพระนางเสด็จออกมา เขาจึงเอาฉลองพระองค์คลุมพระอังสาที่ทำจากขนหมีขาวมาคลุมพระอังสาทันที พระนางเสด็จมายังระเบียงกว้าง ทอดพระเนตรมองพลุจุดขึ้นฟ้ามากมายยิ่งนัก
หวางโฮ่วทรงรู้สึกได้ว่าต้าหวางกำลังสวมกอดพระนางอยู่ ต้าหวางประทับพระโอษฐ์ที่พระเกศาแผ่วเบา
“สุขสันต์วันเกิดหวางโฮ่วของข้า” ต้าหวางตรัสแผ่วเบาข้างพระกรรณ
“ไม่ต้องเอิกเกริกก็ได้เพคะ” พระนางตรัสแผ่วเบา และจับพระหัตถ์ต้าหวางคลึงเบาๆ
“เจ้าทำเพื่อข้ามามากแล้ว ตอนนี้ข้าก็อยากทำให้เจ้าบ้าง” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ พระนางหันกลับมาหาต้าหวางทั้งพระองค์
“เปลืองงบประมาณหลวงโดยใช่เหตุเพคะ” พระนางตรัสด้วยพระสุรเสี
