หลังจากประสูติกาลเกาซื่อหวางเย่ได้หนึ่งปี เกาอวี้หวางเย่ก็เสด็จไปท่องเที่ยวจนกระทั่งเสด็จกลับมาเมืองหลวงอีกครั้ง ต้าหวางจึงมีพระกระแสรับสั่งให้หวางเย่เสด็จมาเข้าเฝ้าในไท่หวงกง
หวางเย่เสด็จเข้ามาในห้องพระอักษร ทอดพระเนตรต้าหวางที่ประทับนั่งอยู่ที่โต๊ะทรงงาน พระองค์ถวายบังคมทันที
“หายไปเป็นปี” ต้าหวางตรัสเรียบเฉย
“คิดถึงหรือพระเจ้าค่ะ” หวางเย่แย้มพระสรวล
“เก็บคำพูดนี้ไปบอกกูเหนียงๆ ในสังกัดเจ้าเถอะ” ต้าหวางแย้มพระสรวล (กูเหนียง แปลว่า แม่นาง)
“กูเหนียงคนไหน นอกจากต้าหวางข้าก็ไม่มีใคร” หวางเย่ตรัสจริงจัง และประทับนั่งบนตั่ง
“ถ้าข้าไม่ใช่เกอเกอของเจ้า และเจ้าไม่ใช่ตี๋ติของข้า ใครมาได้ยินเข้า เขาหาว่าข้ากับเจ้าเป็นคู่รักกันแน่แท้” ต้าหวางตรัสเช่นนี้และแย้มพระสรวล (ตี๋ติ แปลว่า น้องชาย)
“หม่อมฉันไปก่อน ต้องไปตลาดไปซื้อของเสียหน่อย” หวางเย่ทูลบอก และลุกขึ้นประทับยืนทันที
“ซื้อของให้กูเหนี
