ไท่จื่อบรรทมยังไม่ตื่น ทรงพลิกพระวรกายตะแคงข้างหมายพระทัยจะสวมกอดกงจู่ที่ประทับนอนเช่นเมื่อคืนวาน แต่ทว่าพระองค์กลับพบแต่ความว่าเปล่า พระองค์จึงลืมพระเนตรขึ้นกลับไม่เห็นไท่จื่อเฟย พระองค์เสด็จลุกขึ้นประทับยืน และเสด็จมาด้านนอกพระวิสูตร
พระองค์กลับทอดพระเนตรเห็นไท่จื่อเฟย ประทับนั่งหันหลังอยู่ในสระสรง ท่ามกลางกลีบกุหลาบที่หลิวหลานและนางกำนัลอีกคนโปรยลงมาในสระน้ำ พวกนางหันมาหันไท่จื่อ พวกนางถวายบังคมพระองค์ทันที ไท่จื่อโบกพระหัตถ์ไล่นางกำนัลให้ออกไป พวกนางเห็นเช่นนั้นพวกนางจึงก้าวเดินออกไปทันที ไท่จื่อประทับนั่งที่ขอบสระ แย้มพระสรวลมองพระนางด้วยความรัก และเทิดทูน พระองค์ใช้พระหัตถ์วักน้ำใส่พระนางแผ่วเบา ยังใช้พระหัตถ์ลูบไล้พระวรกาย พระนางลืมพระเนตรขึ้นมองไท่จื่อ และแย้มพระสรวลเช่นกัน
“เจ้าไม่ปลุกข้า” ไท่จื่อตรัสถามเช่นนี้ และเสด็จลงมาประทับในสระกับพระนาง
“หม่อมฉันเห็นพระองค์ยังหลับอยู่” พ
