เมื่อเสด็จเข้ามาในห้องบรรทมของพระนาง ต้าหวางทรงวางพระนางลงบนตั่งบรรทม ต้าหวางหมายจะเสด็จออกไป แต่ทว่าพระนางกลับใช้พระหัตถ์จับพระหัตถ์หนาของพระองค์เอาไว้
“ขอบพระทัยนะเพคะ” พระนางตรัสแผ่วเบา และแย้มพระสรวล
“ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไหม” ต้าหวางตรัสถาม พระนางไม่ตรัสสิ่งใด นอกจากพยักพระพักตร์ ต้าหวางประทับนั่งบนตั่งบรรทมข้างๆ พระนาง
“ต้าหวาง หม่อมฉันขอโทษ” พระนางตรัสแผ่วเบา
“เจ้าผิดอะไร ข้าสิที่เป็นคนผิดไม่ยอมลืมอดีต ข้าขอโทษเจ้า” ต้าหวางตรัสเช่นนี้
“ต้าหวาง” พระนางตรัสแผ่วเบา
“เจ้านอนเถอะ ข้าจะนอนเป็นเพื่อน” ต้าหวางตรัสจบ พระองค์คลี่ผ้าคลุมตั่งบรรทมวางบนพระวรกายของพระนาง ต้าหวางเองก็สอดพระวรกายนอนในผ้าคลุมตั่งบรรทม
สามวันมาแล้วที่ต้าหวางเสด็จมาประทับที่ซือเชี่ยนกง แต่ทว่าพระองค์ไม่ได้เสพสังวาสกับพระนาง มีเพียงเสด็จมาบรรทมร่วมพระแท่น วันนี้ต้าหวางเสด็จออกไปก่อนพระนางจะตื่นบรรทม และเป็นเช
