“หลานใครเนี่ย ทำไมมันถึงได้น่ารักน่าชังขนาดนี้”
มือหนาที่เต็มไปด้วยแหวนเม็ดงามแตะสัมผัสที่แก้มนุ่มของเด็กทารกด้วยใบหน้าอิ่มสุข ก่อนจะโน้มหน้าจูบหน้าผากด้วยความทะนุถนอมอีกครั้ง
“ขอโทษที่มาช้านะ ช่วงนี้งานยุ่งมาก ใกล้ถึงช่วงเลือกตั้งแล้ว”
“ไม่เป็นไรเลยครับ แค่ปู่มาหาผมก็ดีใจมากแล้ว”
พี่สิงห์ยิ้มกว้างด้วยความสุข ก่อนจะเดินเข้ามาช่วยพยุงฉันขึ้นนั่ง จริง ๆ ตอนนี้แผลที่ช่องคลอดก็เริ่มเข้าที่แล้ว หลังจากที่ได้พักฟื้นอยู่เกือบเดือน และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็กะว่าอีก 3-4 เดือนเราจะกลับไปอยู่ที่สกลนครกัน
เพราะตาพวงเองก็คิดถึงหลานชายตัวเล็ก อยากจะขึ้นมาหาใจจะขาด แต่ติดเรื่องสุขภาพ ที่นั่งรถได้ไม่นาน ครั้นจะนั่งเครื่องบินเขาก็ไม่ชอบอีก เลยต้องเฝ้ารอหลานอยู่ที่นั่นอย่างใจจดใจจ่อ
“ปู่มีอะไรจะให้ด้วยนะ”
ว่าแล้วก็ปลดถอดแหวนที่อยู่นิ้วนางข้างซ้ายออกมา มันคือแหวนสีเงินวงใหญ่ ประดับหัวเพชรเม็ดโตและถูกล
