สามวันกับการจากไปของไป๋หลานเฟิ่งหวงไม่ยอมกินข้าวกินปลาเพราะคิดถึงคะนึงหาแต่เพียงนาง เขาเมามายทุกวันเพื่อจะให้นอนหลับโดยไม่ต้องทรมาน เฟิ่งหวงไม่เคยโกรธนางเลยสักนิด
“ข้าคิดถึงเจ้า”
เจ๋อหรานที่เห็นสภาพของลูกสายก็รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน สามวันมานี้นางใจแข็งไม่ยอมเข้าไปปลอบลูกชายเฟิ่งหวงเอาแต่โทษตัวเองว่าเขาเป็นคนต่ำต้อยไม่คู่ควรกับนาง
“เจ้าว่าถึงเวลาแล้วหรือยัง” หลี่เจี้ยนกั๋วเดินเข้ามาเมื่อมองไปที่หลานชายก็ส่ายหัวคนเป็นแม่ก็ใจแข็งเสียจนเขาอ่อนใจ
“ท่านพี่ว่าข้าควรบอกความจริงกับลูกชายดีหรือไม่เจ้าค่ะ” หากเฟิ่งกลายเป็นองค์รัชทายาทก็คงจะได้เข้าพิธีอภิเษกกับไป๋หลาน แต่หากชาตินี้ไม่มีวาสนาได้คู่กันก็คงต้องจากกันไปตลอดกาล
“เจ้าเป็นคนขี้ขลาดตั้งเมื่อไรกันน้องพี่”
“หรือว่าพ่อลูกเขาควรจะได้เจอกัน”
นางคิดไม่ตกว่าจะเอาอย่างไรต่อดีเฟิ่งหวงลูกชายของนางก็ไม่ได้ต่ำต้อยไปกว่าไป๋หลานเลยสักนิด แถมยังเป็นค
