ปรัชญาเก็บงำความลับเอาไว้ทั้งคืนจนถึงเช้า ไม่ว่าเพลงตะวันจะกรีดร้องโวยวายหรือคะยั้นคะยอเอาคำตอบแค่ไหน คุณหมอหนุ่มก็ยังคงนั่งเงียบทำหูทวนลมดูทีวีทั้งคืน
แต่พอรุ่งเช้าเขากลับปลุกคนความดันต่ำอย่างเธอลุกจากที่นอนด้วยใบหน้าสดใสเหมือนเด็กอยากอวดของเล่น แม้คนตัวเล็กจะถามเขาตลอดทาง ว่าจะพาไปที่ไหนเขาก็ยังเงียบ
กระทั่งรถยนต์จอดที่ลานจอดรถข้างรั้วสนามกีฬาในมหาวิทยาลัยที่ทั้งคู่เคยเรียน ประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับถูกเปิดออกโดยเจ้าของรถ ก่อนที่จะถูกมือหนาจูงคนตัวเล็กเข้าไปนั่งในคาเฟ่ข้างสนามกีฬา
“ข้าวไข่ข้นแฮมกุ้งสอง? ของตะวันเป็นชาไทยเย็นเหมือนเดิมไหม?” ปรัชญายื่นเมนูมาให้เธอดูตรงหน้า แต่คนตัวเล็กกลับไม่รับมันไปถือเพราะสิ่งที่เขาเลือกให้ถูกต้องแล้ว
“อืม เอาแบบนั้นแหละ” ร้านนี้เปิดตั้งแต่ตอนที่เธอเรียนที่นี่ ทุกครั้งที่มาด้วยกันทั้งสองมักจะสั่งเมนูเดิมๆ จนเจ้าของร้านจำหน้าได้
แต่เมื่อกี้ตอนเธอเข้
