ในช่วงหนึ่งเดือนแรกของการเปิดภาคเรียน เธอกับเขาเจอกันอาทิตย์ละครั้งเฉพาะเวลาเรียนวิชาเลือกเสรีเท่านั้น กระทั่งการทำงานกลุ่มเริ่มมีมากขึ้น การนัดกันในช่วงเสาร์อาทิตย์และหลังเลิกเรียนจึงตามมา
แต่คนที่ทุกคนคาดหวังว่าจะนำพาเกรดเอมาให้อย่างนักศึกษาแพทย์หนุ่มกลับมีส่วนร่วมน้อยที่สุด นั่นเป็นเพราะปรัชญาเรียนหนักมาก ช่วงที่เขาว่างส่วนมากคือเวลาดึกหลังหนึ่งทุ่มไปแล้ว คนกินแรงเพื่อนจึงมักซื้อขนมมาติดสินบนจ่ายเป็นค่าแรงแทน
“รอบนี้จารย์เอาไรมาอีกล่ะ”
ว่านซึ่งนั่งรออยู่ใต้หอพักนักศึกษาหญิงที่เพลงตะวันพักอยู่ตะโกนขึ้นถามปรัชญาที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบถือถุงขนมมายังจุดนัดพบประจำด้วยความเร่งรีบ
คนที่เอาแต่นั่งเงียบทำงานใจสั่นเพียงแค่รับรู้ว่าใครมา รีบหันไปมองต้นเสียงฝีเท้าหนักนั้นผ่านแว่นสายตาอย่างลืมตัว
ปรัชญาส่งข้อความมาบอกเธอและในกลุ่มว่าติดเรียนแล็ป และการที่อีกฝ่ายรีบมาหาทั้งที่ยังอยู่ในชุดนักศึก
