CAP 11 | จำให้ได้ (TW : NC)

1566 คำ

ปึก! ปึก! ปึก! สองมือเรียวจิกแผ่นหลังแกร่งของคุณหมอหนุ่มเอาไว้แน่น เพลงตะวันแทบกรีดร้องเสียงแหลมออกมากับจังหวะการขับเคลื่อนของสะโพกสอบ ทั้งที่เพิ่งเริ่มเกมเท่านั้น แต่คนตัวโตไม่ออมแรงไต่ระดับตามขั้นตอนอย่างเช่นทุกครั้ง ลำกายใหญ่ตอกตรึงเข้าหาโพรงอุ่นของเธอที่จุดเดิมซ้ำๆ จนร่างเล็กสั่นเกร็งตอดรัดทุกจังหวะการเข้าออก อาวุธของเขายาวมาก เวลาลากรั้งสะโพกขึ้นเกือบหลุดมันจึงกินเวลายาวนาน จนหน้าท้องบางของคนตัวเล็กที่พยายามดูดมันกลับหมุนคว้างหวิวไปทั้งท้องน้อย ก่อนจะถูกอัดกระแทกกลับเข้ามาชนข้างในสุดจนจุกหน่วงเสียงดัง ‘ปึก!’ “อ๊ะ อ๊า อ๊า” คนรองรับอารมณ์ดิบถึงกับร้องไห้ ส่ายหน้าร้องขอความปรานีจากอีกฝ่ายทั้งที่ร่างยังกระเด้งกระดอนตามจังหวะรัก “มะ ไม่ไหวปรัชญ์ สะ เสียว อื๊อ~” “ไหว ตะวันต้องไหว” พูดจบชายหนุ่มก็หอบหายใจออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย เอวของเขาทำงานคุ้มกับค่าซุกหัวนอนคืนนี้ ตั้งใจจะพาเธอขาคว

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม