ตลาดยามเย็นที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านไม่ได้อยู่ในความสนใจอะไรของพระพายอีกต่อไปตั้งแต่ที่ได้ยินคำว่าผัวออกมาจากปากบุคคลแปลกหน้า อีกฝ่ายที่แต่งตัวง่าย ๆ สบาย ๆ ผมไม่เซ็ตแต่เรียกได้ว่าเบ้าหน้าฟ้าประทาน ทว่าท่าทางที่เหมือนพวกนักเลงพร้อมจะใส่เดี่ยวกับทุกคนกำลังทำให้เธอคิดหนัก อยากจะถามเพื่อนที่เดินข้างกายแทบตายว่าไปรู้จักคนแบบนี้ได้อย่างไร แล้วไปคบกันตั้งแต่ตอนไหน
“จะแดกไร กูขี้เกียจเดินละนะ ส่วนมึงก็เลิกมองหน้ากูสักที ข้องใจอะไร ถามได้”
“ต้องขอโทษแทนแฟนผมด้วยครับ พอดีเขาเป็นเด็กขี้สงสัยในสิ่งแปลกปลอมนิดหน่อย”
ไผ่หลิวรีบคว้ามือหนาของคนที่อยู่ด้านซ้ายของตัวเองเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว ทราบดีว่าภูวินที่เป็นแฟนหนุ่มของเพื่อนสนิทนั้นรักพระพายมากแค่นั้น หากจะไม่พอใจที่ผืนป่าพูดจาเหมือนจะหาเรื่องเช่นนี้ก็คงจะไม่แปลก แล้วใครเป็นคนจัดสรรให้สองคนที่ต่างกันสุดขั้วมาเจอกันแบบนี้
“เอ่อ... พี่ภูกับพายหิวกั
