ไผ่หลิวผ่านการสอบมิดเทอมมาอย่างเหม่อลอย เพราะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ กับแค่การที่ไม่ได้เจอหน้าผืนป่าตั้งแต่วันนั้นทำไมต้องเอาแต่ถึงนึกคนห่าม ๆ นิสัยเสียแบบนั้นด้วย แม้ว่าวันนั้นจะถูกเขากระทำราวกับเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่
ทว่าพอจบกิจกรรมอันเร้าร้อนชายหนุ่มก็เช็ดตัวให้และดูแลไผ่หลิวเป็นอย่างดี ก่อนจะต้องรีบสลัดความคิดน้อยเนื้อต่ำใจออกไปจากหัว มันก็คงจะถูถแล้ว เธอเป็นแค่เด็กเลี้ยงพร้อมสถานะของเดิมพันที่เกือบจะหลงลืมไป ให้ความรู้สึกต่าง ๆ มันจบลงแค่ที่เตียงก็พอ
“เป็นไง ข้อสุดท้ายมึงทำได้ไหมอะ ไผ่หลิว มึงฟังกูอยู่ไหมเนี่ย”
“เมื่อกี้ว่ายังไงนะ” มือขาวหยุดเกลี่ยอาหาตรงหน้า สอบตัวสุดท้ายเสร็จพระพายก็รีบลากเธอมาทานอาหารต่อในห้างสรรพสินค้าที่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเท่าไหร่ จากนี้ก็คงจะได้หยุดพักหายใจหายคอกันอยู่หลายวันถึงจะได้กลับไปเรียนตามปกติ หากแต่คงจะไม่ใช่กับไผ่หลิวที่รับงานนอกเอาไว้ ส
