“ไผ่หลิว มึงฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง”
“พี่ป่า!” เจ้าของชื่อที่ผวาตื่นขึ้นมาหอบหายใจถี่ ทั้งไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอจำได้ว่าตัวเองร้องออกมาสุดลำเสียงในตอนที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นมาอีกหลายนัด “ฝันเหรอ หลิวฝันไปใช่ไหมพาย”
“มึงตั้งสติก่อน ได้ยินกูไหมไผ่หลิว” พระพายที่เฝ้าเพื่อนอยู่ไม่ห่างพยายามพูดเรียกสติคนบนเตียงซึ่งเพิ่งฟื้นขึ้นมา
“พาย...”
“เออ กูเอง มึงโอเคหรือเปล่า เวียนหัวไหม”
“ไม่ ทำไมถึงถามแบบนั้น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” มันคงจะไม่ใช่แค่ความฝันแล้ว เพราะเมื่อได้สติกลับมาไผ่หลิวพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล เช่นนั้นเรื่องที่จำได้ก่อนหน้าก็คงจะเป็นเรื่องจริง แล้วมันเกิดขึ้นได้อย่างไร มันเร็วจนเธอคิดว่าคงจะไม่มีใครตั้งตัวทันเลยด้วยซ้ำ จากสีหน้าของพระพายเองก็บ่งบอกได้ชัดเลย “ตอบมาสิพาย หลิวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ใจเย็น ๆ นะ มึงหมดสติไปตอนเห็นพี่ผืนป่าโดนไอ้เวรนั
