“อายะ” ฉันดุเขาแรงมาก คนตัวใหญ่เดินจ้ำอ้าวไม่สนใจ แล้วเมื่อถึงห้องของตัวเองก็โยนฉันลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี
“แต่งตัวขนาดนี้ จะไปร่านที่ไหนอีกพราวฟ้า ทำไมแค่ผู้ชายบ้านนี้ไม่พอกินหรือไง ถึงต้องอยากออกไปเพิ่มแต้ม”
เพี้ยะ ฝ่ามือเล็กๆ ประทับบนใบหน้าคมคาย ดูเหมือนจะไม่เจ็บสินะ ก็นายมันคนหน้าหนา
“อย่างน้อยฉันก็ไปกินนอกบ้าน ไม่ได้พามาไม่ซ้ำหน้าแบบนาย” ฉันพูดด้วยความโมโห
“เหอะ ยอมรับแล้วสินะว่าตั้งใจออกไปล่าผู้ชาย” สายตามองเหยียดของเขาที่ไม่ได้เห็นมาพักหนึ่ง
“เออ แล้วมันยังไงวะ ฉันจะล่าผู้ชายหรือไปเอากับใครมันก็ร่างกายฉัน ชีวิตฉันอายะ นายไม่ได้เป็นเจ้าของฉัน”
…
“ฉันเกลียดที่นายมาทำตัวเป็นเจ้าของ ทั้งๆ ที่ตัวนายเองยังไปเอากับคนอื่นอยู่เลย แล้วไอ้เตียงเฮงซวยนี่ฉันแทบไม่อยากจะนั่งลงมาด้วยซ้ำ แค่คิดว่านายพาใครต่อใครมาเอา”
ฮืออ ฮึก ฮึก ฉันเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย ความอึดอัดที่มีมาตลอดเหมือนได้ปลดปล่อยถ้า
