คนตัวเล็กประวิงเวลาขึ้นเขียงได้เพียงครึ่งชั่วโมงหลังจากมื้ออาหารเท่านั้น ไม่ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นช่วยวินซ์เก็บจานใส่รถเข็นออกไปวางด้านนอกรอพนักงานของทางโรงแรมมาเก็บ หรือทำทีเป็นยืนชมวิวโตเกียวริมระเบียงห้องพักชั้นสามสิบราวกับไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต วิคเตอร์ก็ยังคงมุ่งมั่นเดินตามจนอดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้อาจมีช่วงฮีทเหมือนหมาแมว
“หยุดตามคามิสักที!” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดหลังจากกลับเข้าห้องพัก
คามิเลือกหย่อนสะโพกลงบนตักของวินซ์ กอดลำคอแกร่งแนบแน่นหาหลักยึดเหนี่ยว แต่นั่นกลับเป็นจุดสำคัญที่ทำให้เธอพลาดท่าไม่รู้ตัว เมื่อเจ้าของตักกลับเป็นฝ่ายดึงท้ายทอยของหญิงสาวมาจูบ ริมฝีปากนุ่มนิ่มถูกบดคลึงจนรู้สึกวูบวาบไปทั้งท้องน้อยต้องวางมือเกาะไหล่ บีบระบายความเสียวซ่านที่ก่อตัวขึ้น
รู้ตัวอีกทีก็ถูกเขาจับนั่งหันหน้าไปทางเดียวกัน พบกับวิคเตอร์ที่ออกมาจากห้องนอนพร้อมกับถุงน่องลายลูกไม้สีขาวในมือ
