คนถูกกักขังในอ้อมแขนกวาดตาหาตัวช่วย หากเป็นวินซ์ เขาต้องห้ามไม่ให้วิคเตอร์รุนแรงกับเธอผู้น่าสงสารแน่ๆ
และเมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองไปยังหน้าประตูทางออกจากโซนเปียก กลับเห็นวินซ์ยืนสวมผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก กำลังกอดอกพิงขอบกระจกมองมายังเธอด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“เห็นคามิจังกำลังสนุก ผมไม่อยากเข้าไปขัด”
“มะ ไม่ใช่สักหน่อย” คนตัวเล็กปฏิเสธเสียงสั่น
“ไม่ใช่ที่ไหน น้ำของเธออาบเอ็นของฉันจนเปียกหมดแล้ว” วิคเตอร์แย้งพร้อมกับยกมือลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างชื่นชม “มึงจะเทกแคร์คามิต่อหรือเปล่า”
คำถามของวิคเตอร์ทำเอาคนแอบฟังเม้มปากแน่น เขาใช้คำว่า ‘เทกแคร์’ แทนที่จะเป็นคำว่า ‘ใช้’ หรือ ‘สนุก’
แบบนี้รู้สึกดีมากๆ เพราะนอกจากจะไม่รู้สึกว่าตนเองเป็นสิ่งของ ยังเหมือนถูกพวกเขาดูแลจริงๆ
“ไม่ล่ะ มึงต่อให้จบ”
คนเป็นน้องยักไหล่หลังจากได้ยินคำตอบของพี่ชาย วิคเตอร์รั้งเอวคอดเข้าหาตัวอีกครั้งและเริ่มลงน้ำหนักสะโพกใช้ลำกา
