ความรู้สึกรำคาญในตอนที่ถูกอะไรสักอย่างวุ่นวายกับเส้นผม ทำให้นักศึกษาสาวเปิดเปลือกตาขึ้นมาจากห้วงนิทรา เมื่อเงยหน้ามองต้นตอของความยุกยิกนั้น กลับเป็นวินซ์ในสภาพเปลือยท่อนบนกำลังพยายามเกล้าผมทรงดังโงะให้เธอขณะหลับ
แน่นอนว่าเธอแยกสองคนนี้ออก โดยการแอบหลุบตามองรอยสักที่ขอบกางเกงเมื่อกี้นี้เรียบร้อย
“ทำอะไรคะ...แคกๆ !!” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะไอออกมาเมื่อรู้สึกแสบคอเล็กน้อย
“ลุกขึ้นมาดื่มน้ำก่อน ผมช่วยประคอง” เขาถือวิสาสะจับไหล่เธอให้ลุกขึ้นนั่ง ตามด้วยการส่งน้ำดื่มจากแก้วใส่มือ
“ขอบคุณค่ะ อึก!”
อาการเจ็บร้าวไปทั้งร่างทำให้จังหวะดื่มน้ำสะดุด และเหมือนว่าวินซ์รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น ทิชชูในมือจึงรีบปิดปากบางซับน้ำให้โดยไม่หกเลอะที่นอน
“คามิจังไหวไหม อยากไปหาหมอหรือเปล่า” น้ำเสียงแสดงความเป็นห่วงจากคนตรงหน้ายิ่งทำให้เธอหน้าชา
โอนิซึกะ คามิกวาดตามองห้องนอนซึ่งตอ
