ระบบแฝด 6 | คนกวนประสาท

“ครับ ผมจะสอนเอง” คนเสนอตัวหน้าแดงเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มของวินซ์คล้ายกำลังเอ็นดูเธอไม่มากไม่น้อย โทรศัพท์รุ่นล่าสุดถูกกดส่งข้อความหาใครบางคน จากนั้นก็เก็บใส่สูทไว้ที่เดิมและหัวเราะออกมา หลังมองเห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของคามิ “ผมเรียกรถมารับเราแล้วครับ” “ค่ะ คือ...คุณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับคามิอีกไหมคะ?” ชอบสัมผัสแบบไหน ดุดัน นิ่มนวล หรืออยากถามว่าเธอแว็กซ์ขนหรือเปล่า ตอนนี้น้องสาวยากูซ่าก็พร้อมจะตอบอย่างไม่ปิดบัง เธออยากกินเขามาก อยากถูกเขากินด้วย แม้มันจะเป็นแค่การค้างคืนก็ตาม “คุณชอบกินอะไร” วินซ์ถามพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่ลืมที่จะดันร่างบางหลบเข้าไปใต้กันสาดระหว่างรอรถ “ชอบยากิโซบะค่ะ ชอบอาหารผัดๆ ทอดๆ” คามิตอบไปตามตรงอย่างไม่ลังเล เธอเชื่อว่าความสัมพันธ์ไม่ว่าจะสั้นหรือยาว ความจริงใจเป็นเรื่องน่ายกย่อง “ชอบไก่ทอดไหม?” “ชอบมากค่ะ ว่าแต่วินซ์ซังถามทำไมคะ?” “พรุ่งนี้คุณตื่นขึ้นมา ผมจะเตรียมมื้อเช้าเอาไว้ให้” เขาใส่ใจ...ติ๊กถูกอีกข้อ จะเป็นไปได้หรือเปล่า ถ้าหากพ้นคืนนี้ไป เธอยังอยากรู้จักเขาต่อ แม้จะเป็นแค่ช่วงที่เขาอยู่ที่ญี่ปุ่นก็ตาม ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้พูดความในใจ รถยุโรปสีดำสี่ประตูก็ขับมาจอดหน้าร้าน พร้อมกับฝ่ามือของเขาที่ออกแรงโอบเธอให้เข้าไปในรถ วินซ์บอกว่ามาทำงานชั่วคราวที่ญี่ปุ่น นี่ก็อาจเป็นรถเช่า แต่ถึงอย่างนั้นราคารถเช่าของที่นี่ก็แพงมากเขาคงทำงานในบริษัทใหญ่มากแน่ๆ ประตูรถยนต์เปิดออก ทว่ากลับมีทั้งผ้าห่มและหมอนวางระเกะระกะ เจ้าของรถจึงต้องเข้าไปนั่งก่อนเพื่อเคลียร์สิ่งของ โดยการโยนลงด้านหลังเบาะก่อนจะส่งมือให้คามิจับขึ้นรถ เขายกมือวัดอุณหภูมิในห้องโดยสาร ก่อนจะพูดกับคนขับรถด้วยภาษาญี่ปุ่นให้เธอเข้าใจด้วย “ไอ้ห่า เปิดให้นกเพนกวินนอนเหรอ หรี่แอร์!” นักศึกษาสาวหน้าเหวอทันทีที่ได้ฟังคำพูดจากปากพ่อหนุ่มสุภาพเมื่อไม่กี่นาทีก่อนคุยกับคนขับ ยะ หยาบคายจัง -_-; “กูรอจนหลับไปรอบนึง ดีลเหี้ยอะไรของมึงนานฉิบเป๋ง หิวข้าว!!” คนขับรถหันหน้ากลับมาด่าวินซ์อย่างไม่ยอมแพ้ นั่นทำเอาคามิที่เพิ่งเห็นหน้าอีกคนเป็นครั้งแรกถึงกับเบิกตาโพลงยกมือปิดปากหันขวับไปมองหน้าคนข้างๆ ทั้งคู่หน้าเหมือนกันมาก เก้าสิบ...ไม่สิ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ต่างกันตรงที่สีของเสื้อเชิ้ตที่คนขับใส่เป็นสีดำ ในขณะที่คนข้างกายเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว “แล้วนี่นั่งทำตาโตเป็นนกฮูกทำไม ไอ้วินซ์ คนที่มึงพามาเต็มหรือเปล่า -_-;” ลดความเหมือนกันลงเหลือแค่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ เพราะอีตานี่ปากไม่ดี! “คามิแค่ตกใจ!” เธอเถียงเขากลับคอเป็นเอ็น หันมาคุยกับวินซ์โดยแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากคุยกับอีกคน “คามิไม่รู้ว่าคุณมีแฝด ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ” “คนที่เธอควรจะขอโทษคือฉันโว้ย!” “วิคเตอร์! เงียบแล้วขับรถไป” น้ำเสียงเข้มสั่งแฝดตนเองพร้อมสายตาปรามเรื่องมารยาท เจ้าของชื่อจึงได้แต่ยักไหล่ ตบไฟเลี้ยวก่อนพารถยุโรปกลับไปวิ่งบนถนนพร้อมเอ่ยถามแฝดพี่ไปด้วย “แล้วเราจะไปไหน กูดูไว้สองที่คือโรงแรมกับเกสท์เฮาส์ เก็บเสียงทั้งคู่” “เรา? เดี๋ยวนะคะ แฝดของคุณไม่ได้แค่ไปส่งเราเหรอคะ” เธองงไปหมด หลังจากกำลังสับสนเรื่องผู้ชายที่ชอบมีแฝด ก็ยังมาเจอประโยคที่อีกฝ่ายพูดราวกับจะไปด้วยกัน “หน้าฉันเหมือนคนขับแท็กซี่หรือไง -*-” วิคเตอร์คุยกับสาวแปลกหน้าผ่านกระจกมองหลัง เพียงแค่เห็นสีหน้างุนงงอึดอัดปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้มก็เลี้ยวรถจอดริมถนนอีกรอบ แต่คราวนี้เขาหันไปคุยกับพี่ชายฝาแฝด เพื่อความคลายความสงสัยบางอย่าง “มึงไม่ได้บอกยัยนี่เหรอ ว่าเราจะทำกันสามคน” วิคเตอร์ถามพี่ชายด้วยอาการหัวเสียถึงขีดสุด สามคน! นักศึกษาสาวตกตะลึงนิ่งงันไปชั่วขณะ มือที่เพิ่งลดระดับลงจากริมฝีปากได้ไม่นานยกขึ้นมาปิดปากตนเองอีกรอบ เขาหมายถึงจะเอ็กซ์วายแซดกันแบบสามคน? ทรีซั่ม!! “บอกแล้ว” คำตอบกับใบหน้าเรียบเฉยของวินซ์ทำให้นักศึกษาสาวตกใจยิ่งกว่าเดิม เธอไปรับรู้ด้วยตอนไหน!! “ดะ เดี๋ยวนะ คามิไม่รู้ ไม่-รู้!!” เธอปฏิเสธชัดถ้อยชัดคำ แถมยังเบนเป้าหมายมามองคนชวนเธอไปกินตับอย่างเอาเรื่องจนวินซ์ต้องรีบยกมือห้ามไม่ให้คนตัวเล็กวีนด้วยสีหน้าร้อนรน “ทีละคน! เริ่มจากคามิจังก่อน...” วินซ์ผ่อนปรนลมหายใจออกมาช้าๆ ทั้งคามิและวิคเตอร์จึงพรูลมหายใจออกทางปากตามเพื่อสงบสติอารมณ์ตนเอง “ผมบอกคามิแล้วตอนที่ชวนไปต่อ คิดดีๆ ครับ” คนตัวเล็กยกมือปิดหน้านึกภาพย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ในตอนที่ถูกเขาชวนไปต่อข้างนอกจำได้ว่าเธอดีใจมากเสียจนหูอื้อ ตัวชาไปชั่วขณะ และจังหวะที่หันไปมองหน้าเขาเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองฟังไม่ผิด คนตัวเล็กเห็นว่าริมฝีปากเขากำลังขยับปากพูดอะไรสักอย่าง แต่เป็นเธอเองที่ไม่ได้ฟังเพราะมัวแต่ตกใจ!! ยัยบ้าคามิ!! “หน้าแบบนี้แปลว่าจำได้แล้ว” เสียงทุ้มหัวเราะออกมาคล้ายกับกำลังโล่งใจ พร้อมกับยกมือวางบนศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู คนใจลอยหน้าจ๋อย ดูเหมือนจะเป็นเธอเองที่ผิด “คะ คามิไม่ได้ฟัง มัวแต่ดีใจที่คุณชวนไปต่อข้างนอก” เสียงหวานอ้อมแอ้มสารภาพ คนข้างๆ ที่ได้ฟังก็ไม่ดุด่าสักคำเอาแต่ยิ้ม ในขณะที่คนนั่งหน้าพวงมาลัยออกอาการหัวเสียยิ่งกว่าเดิม “แล้วตกลงจะเอาไง เสียเที่ยวฉิบหาย!” “แล้วคามิจะเอายังไง ผมถามอีกรอบ” “จะถามอีกรอบทำไมวะ ไม่อยากไปก็เอาไปปล่อยที่ป้ายรถเมล์ดิ๊!” วิคเตอร์เป็นฝ่ายตัดสินใจให้แทน และกำลังจะขับรถไปยังป้ายรถเมล์ใกล้ๆ ทว่าคนตัวเล็กกลับรีบห้ามพร้อมกับกระโจนเข้ามารั้งแขนอีกฝ่ายไม่ได้เปลี่ยนเกียร์รถ “ดะ เดี๋ยวสิ! ขอคามิตัดสินใจก่อน” คราวนี้เป็นนักศึกษาสาวเสียเองที่ออกอาการร้อนรน เมื่อรู้ว่ากำลังจะพลาดผู้ชายตรงหน้า คนตัวเล็กผละมือออกกลับมานั่งตัดสินใจ มือเรียวขยุ้มกระโปรงสีชมพูของตนเองอย่างใช้ความคิด เธอชอบวินซ์มาก แต่กับวิคเตอร์เพิ่งเจอกันไม่นานแถมเขายังปากไม่ดีกับเธออีก แม้เขาจะหน้าตาหล่อเหลาเหมือนกัน แต่นิสัยที่แสดงออกกับเธอแตกต่างกันมาก “คามิเพิ่งเคยเห็นคุณ” หางตางามเหลือบมองหน้าคนขับ “แถมคุณยังพูดจาไม่ดีกับคามิอีก” ใบหน้าสวยบูดบึ้งขึ้นมาเล็กน้อยหลังพูดจบ ตามด้วยการขยับสายตากลับมาจับจ้องวินซ์เป็นการฟ้องพี่ชายของเขากลายๆ ว่ามีน้องชายนิสัยไม่ดี คนเปิดดีลจึงได้แต่หัวเราะกับท่าทีน่าเอ็นดูนั้น มือหนาจับปลายคางมนของเธอให้หันศีรษะกลับไปทางน้องชาย ก่อนจะเริ่มพูดจาหว่านล้อมน้องตนเอง “แบบที่มึงชอบไม่ใช่เหรอ แค่ดื้อนิดหน่อย” “เหอะ! นิดหน่อย” “คามิได้ยินนะ!” “ทำตัวดีๆ กับคามิจังหน่อยวิคเตอร์” น้ำเสียงกึ่งออกคำสั่งดังขึ้นเมื่อบรรยากาศยังคงความคุกรุ่นเอาไว้ “อยากทำความรู้จักกับวิคเตอร์ใช่ไหมครับ?” “อะ อืม ถ้านิสัยเสีย คามิจะทำกับวินซ์ซังคนเดียว” “เสียใจด้วย พวกฉันชอบเอา...” “วิคเตอร์หุบปาก! มาเปลี่ยนที่นั่งกัน กูขับเอง” นอกจากจะเบรกคำพูดหยาบโลนของน้องชาย ยังเป็นฝ่ายลงจากรถไปยืนข้างประตูคนขับ นั่นทำให้วิคเตอร์ต้องปลดเข็มขัดนิรภัยสลับที่นั่งกับแฝดพี่ ปึก! ร่างสูงนั่งลงแทนที่พี่ชายอย่างกระแทกกระทั้น จึงถูกเจ้าของดวงตากลมโตชักสีหน้าใส่อีกรอบ มือหนายกขึ้นเท้าศีรษะกับพนักพิงในขณะที่รถเริ่มขยับอีกรอบ วิคเตอร์ตะแคงตัวหันหน้ายักคิ้วยียวน มองคนตัวเล็กกว่าอย่างกวนประสาท “มาสิ จะทำความรู้จักเรื่องอะไร -_-” เขานี่มัน...!! น้องสาวยากูซ่าปากงุ้มไม่พอใจ กอดอกเชิดหน้าไม่อยากเสวนาด้วย แต่ยกที่สองของการปะทะฝีปากไม่ทันได้เริ่มขึ้น จู่ๆ รถก็เบรกกะทันหัน คนไม่คุ้นกับรถยุโรปตกใจแรงเบรกพุ่งตัวไปข้างหน้า ก่อนจะถูกมือหนาคว้าเอวเอาไว้พร้อมกับดึงร่างแน่งน้อยกลับมานั่งแนบชิดตนเอง กลิ่นกายหอมแบบเดียวกับที่เธอได้กลิ่นจากวินซ์ ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนกันตั้งแต่ทรงผมยันเครื่องประดับติดกาย จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงความประหม่าออกมาผ่านใบหน้าแดงระเรื่อ “โทษทีนะ แมววิ่งตัดหน้ารถ” วินซ์เอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะทำหน้าที่ขับรถต่อเงียบๆ ไม่แน่ใจว่าหูเธอเพี้ยนหรือเปล่า เมื่อครู่นี้เธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะผ่านลำคอหลังจากที่เอ่ยขอโทษ ไม่แน่ว่าวินซ์อาจจะแกล้งหยุดรถ เพื่อให้เธอกับวิคเตอร์ใกล้ชิดกันก็ได้ “แล้วเธอจะนั่งซบฉันอีกนานไหม -_-” ไอ้บ้านี่! นักศึกษาสาวจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด กำลังสะบัดจะตัวให้หลุดจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย ทว่ามือแกร่งที่กอดเอวเธอเอาไว้ไม่มีทีท่าจะปล่อยแม้แต่น้อย เขานั่นแหละจับเธอเอาไว้! “ก็ปล่อยคามิสิ!” “ฉันช่วยเธอนะ ไม่งั้นหัวแตกได้นอนแอดมิดในโรงพยาบาลแล้ว” “...” “ขอบคุณสิ ไม่มีใครสอนมารยาทเหรอ?” “ขอบคุณค่ะ!” คนตัวเล็กกระแทกเสียงใส่อย่างจำยอม แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่พอใจอยู่ดี “จูบขอบคุณด้วย” “มะ ไม่! อื้อ~!!”