“มีใครเอ่ยถึงฉันอยู่หรือเปล่า” ทุกคนในที่นี่ต่างต้องประหลาดใจกันอีกครั้งกับผู้มาเยือน ร่างหญิงสูงวัยถูกชายหนุ่มร่างสูงที่มีเส้นผมสีทองประคองเข้ามา
“คุณยาย พี่แซนเดอร์” เซลีนยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นยายกับพี่ชายของตน เขมกรทักทายทั้งสองคนด้วยความคุ้นเคย
“เรไร” สุ้มเสียงที่เปล่งออกมาจากปากของขวัญเรือนแผ่วเบา มองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อในสายตาตนเอง ร่างโรยราพยุงตนเองลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขมกรรีบเข้าไปประคองคนเป็นยาย
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะขวัญเรือน” ผู้มาเยือนทักทายเจ้าของเรือนไม้สักแห่งนี้ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับว่าบรรยากาศ ณ ที่แห่งนี้ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากความทรงจำแม้แต่นิดเดียว
“เรไร เธอจริงๆ ด้วย” ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร รูปลักษณ์ภายนอกจะแปรเปลี่ยนไปสักเพียงใด ขวัญเรือนก็จดจำผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ได้เป็นอย่างดี และไม่มีทางลืมเลือนไปได้
“ก็ฉันน่ะ
