“แม่จะตบเฮียเดย์ทำไม!?”
คาริสาก้าวเข้าไปขวางหน้าเดย์ทันที น้ำตาคลอเบ้า เสียงสั่นด้วยความโกรธและเสียใจ
“ริสาเป็นคนคิดแผนหนีงานแต่งเอง! แม่จะไปโทษเฮียเดย์ทำไม!”
คุณหญิงพัชรีหันขวับมามองลูกสาว แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธจัด
“เพราะมัน!” เธอชี้นิ้วไปที่ใบหน้าเดย์ที่ยังมีรอยแดงชัด
“เพราะมันนั่นแหละ ริสาถึงได้ดื้อกับแม่ขนาดนี้! พูดอะไรก็ไม่ฟัง จะให้ทำอะไรก็ไม่ยอมทำ!”
คาริสากัดริมฝีปากแน่น พยายามสะกดอารมณ์สุดแรง ก่อนจะสวนกลับด้วยเสียงที่สั่นแต่เด็ดเดี่ยว
“ก็เพราะว่าริสาไม่อยากทำ แบบที่แม่อยากให้ริสาทำ ไงคะ!”
เธอทุบอกตัวเองแรง ๆ
“ริสาไม่ต้องการชีวิตนั้น ริสาอยากใช้ชีวิตแบบที่ริสาเลือกเอง!”
สายลมเย็นของลำปางกลับรู้สึกเหมือนหยุดนิ่ง
คุณหญิงพัชรีมองลูกสาวด้วยดวงตาแข็งกร้าวปนเจ็บปวด
“ชีวิตของลูก…มันต้องดี มันต้องเหนือกว่าใคร แม่สร้างมาให้แล้ว…แต่ลูกกลับเลือกจะทิ้งมันไปเพื่อผู้ชายอย่าง
