“สาวกรุงในเล้าไก่🐓🐣”

แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องโถง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอวลไปทั่วบรรยากาศ คุณหญิงพัชรีนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้หลุยส์สีงาช้าง มือถือไอแพดอ่านข่าวเช้าอย่างใจเย็น แต่ในแววตายังคงแฝงความเครียดและความเยือกเย็นที่ไม่เคยจางหาย เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากบันไดด้านบน ตึก… ตึก… ตึก… คิริวในชุดสูทเรียบเฉียบเดินลงมาพร้อมกับอัญชันในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาด สองคนเดินเคียงกันอย่างเรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบที่คุณหญิงไม่คุ้นเคย คิริวตั้งใจจะเดินผ่านโดยไม่พูดอะไร แต่เสียงเย็นของมารดาก็ดังขึ้นขัดไว้ “ไม่คิดจะทักแม่หน่อยหรือยังไง” เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “สวัสดีตอนเช้าครับ แม่” “คุยกันหน่อยไหม คิริว” คุณหญิงพัชรีพูด พลางวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกอย่างแผ่ว แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันในน้ำเสียง คิริวเงยหน้ามองเล็กน้อย “ผมไม่ว่างครับ ต้องไปส่งอัญชันที่มหา’ ลัย แล้วผมก็… ไม่มีเรื่องจะค