“ใจเจ็บ”

เดย์ลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบที่สุด เมื่อเข้าใกล้ เขาก็ถอดสูทตัวแพงออกจากไหล่ตัวเองช้า ๆ แล้วโน้มตัวลงนิดหนึ่งมคลุมมันลงบนไหล่บางของคาริสาอย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้เธอแตกสลาย คาริสาสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับมาพร้อมดวงตาแดงนิด ๆ จากการกลั้นน้ำตา เดย์มองหน้านั้นเพียงครั้งเดียว หัวใจก็เหมือนถูกกระตุก เขากดเสียงต่ำลง กลบความห่วงใยไว้หลังน้ำเสียงกวน ๆ ตามสไตล์ “คิดถึงฉันมากเลยหรือไง… ถึงได้ออกมานั่งร้องไห้คนเดียวแบบนี้” น้ำเสียงฟังเหมือนไม่จริงจัง แต่คำว่า ร้องไห้ ที่เขาเอ่ยเบานั้น เหมือนกระแทกเข้าที่หัวใจเธอเต็ม ๆ คาริสากัดริมฝีปาก เงยหน้ามองเขา ก่อนเสียงสั่น ๆ จะหลุดออกมาเพียงคำเดียว “…เฮีย…” เดย์ชะงักไปนิดหนึ่ง เหมือนคำเรียกนั้นแทงลึกเข้าไปในใจเขามากกว่าที่เธอตั้งใจให้เป็น เขามองเธอเงียบ ๆ ไม่กี่วินาที แววตาเข้มข้นขึ