หลังจากที่กระทงลอยออกไปไกลจากริมแม่น้ำ แสงเทียนสะท้อนบนผิวน้ำระยิบระยับราวดวงดาวที่ลอยอยู่ใต้น้ำ
คาริสาหันไปมองเดย์ ดวงตาใสเป็นประกายจากแสงเทียนที่ยังไหวอยู่ปลายกระทง
“เฮีย~ ขอพรว่าอะไรหรอ?”
“ไม่บอก” เขาตอบสั้นทันควัน เสียงเรียบแต่แววตาแอบยิ้ม
“โห… อะไรอ่ะ ขี้งกอ่ะ บอกหน่อยสิ~”
“แล้วเธอล่ะ ขออะไร” เดย์ถามกลับ พลางก้มมองหน้าเธอที่กำลังยู่ปากอยู่ตรงหน้า
คาริสายิ้มกว้างทันที “ริสาหรอ… ริสาขอว่า ขอให้เฮียเดย์อยู่กับริสาไปนาน ๆ
ขอให้เฮียเดย์มีความสุขมาก ๆ แล้วก็… ขอให้เฮียใจดีกับริสามาก ๆ ด้วย ไม่ปากเสียเหมือนทุกวัน”
น้ำเสียงเธอใสจนหัวใจเขาแทบหยุดเต้น เธอพูดจบก็หัวเราะคิกคัก มือไขว้หลัง เดินกระโดดไปข้างหน้าเหมือนเด็กน้อย ก่อนจะหมุนกลับมาหาเขา
“เป็นไง~ พรริสาดีไหม”
“หึ…” เดย์หลุดหัวเราะในลำคอ ส่ายหน้าเบา ๆ
“แล้วเฮียล่ะ ขอว่าอะไรอ่ะ บอกหน่อยสิ~”
“ไม่บอก ใครเขาเล่าเรื่องพรให้คนอื่นฟังก
