“ยัยเด็กเอ๋อ”

“เฮียเดย์…จะทำอะไรคะ” เสียงของคาริสาเบาแทบกระซิบ ดวงตากลมโตมองเขาอย่างตกใจ “ก็ไหนบอกให้ถอดเสื้อไง” เดย์ตอบเรียบ ๆ แต่สายตาไม่ได้ละจากเธอแม้แต่นิด “นี่ไง… ก็กำลังถอดอยู่นี่ไง” มือใหญ่ของเขายกขึ้นจับชายเสื้อไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบที่ได้ยินแต่เสียงหัวใจของใครบางคน “ก…ก็ถอดดี ๆ ก็ได้ ทำไมต้องมานั่งคล่อมด้วยเล่า” คาริสาพูดเสียงสั่น หน้าเริ่มร้อนระอุจนแทบไม่กล้ามองสบตา เดย์โน้มตัวลงเล็กน้อย เงาของเขาทาบทับลงบนใบหน้าเธอจนหายใจติดขัด “ทำไม…” เขากระซิบช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำจนแทบกลืนเข้าไปในใจ “กลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอหรือไง” “ก็…เปล่า” คาริสาตอบเบา ๆ เสียงเธอสั่นนิด ๆ แต่พยายามทำเป็นไม่สนใจ เดย์ยังคงมองอยู่ ไม่ได้พูดต่อ เพราะตอนนี้สายตาของเขา…ไม่ได้จ้องที่ดวงตาของเธออีกต่อไป มันหยุดอยู่ที่ “ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อน” ที่ขยับพูดช้า ๆ ตอบเขากลับอย่างไม่รู้ตัว ในจังหวะที