บทที่ 7

หลังจากที่ผสมเครื่องดื่มให้แล้วข้าวปุ้นก็ขยับแก้วนั้นมาวางลงตรงหน้าของแขก "ดื่มสิคะ" "เอาวางไว้ก่อน" "คือ..ฉัน.." เราจะเริ่มพูดยังไงดีล่ะ "พูดอะไรนะไม่ได้ยิน" จริงๆ ในห้องก็ไม่ได้เสียงดังมากหรอกแต่เธอนั่งไกล ..ข้าวปุ้นเลยขยับเข้ามาใกล้ "คือ..ฉันอยากคุยเรื่องแจกันที่แตกค่ะ" "คุยมาสิ" "ฉันคิดว่าราคาที่คุณเรียกมามันแพงเกินไปไหมคะ แจกันอะไรตั้งหลายล้าน" "คุณคงไม่รู้จักคุณค่าทางใจ" "คะ?" "แจกันคู่นั้นเป็นฝีมือของแม่ฉันเอง" "........." ถึงว่าทำไมมีแค่คู่เดียว "ให้ท่านปั้นขึ้นใหม่ไม่ได้เหรอคะ" "ท่านไม่อยู่แล้ว" ได้ยินคำพูดต่อมามันทำให้เธอจุกในอก ที่บอกว่ามันประเมินค่าไม่ได้คงเพราะเหตุนี้ ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะ เพราะเธอเสียทั้งพ่อและแม่ไป เขายังดีที่มีสมบัติมากมาย แต่เธอต้องถูกส่งไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า "จะคุยอะไรอีกไหม" เห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปคงกำลังหาทางเจรจา "คุณผู้หญิงบอกว่าท่านจ่ายให้ไม่ได้ค่ะ" ในเมื่อเขาไม่ลดให้เธอก็ต้องบอกไปตามความจริง "ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมจะคุยกับคุณอรรจน์เอง" "มะ.. ไม่ได้นะคะ" จะเอายังไงต่อดีเนี่ย ทำไมมันเหมือนว่าเธอเป็นคนทำแจกันของเขาแตกยังไงยังงั้นเลย หรือจะปล่อยให้เขาไปคุย ถ้าเป็นแบบนั้นคุณผู้หญิงต้องไม่ยอมจบกับเราแน่ "แบบนั้นก็ไม่ได้แบบนี้ก็ไม่ได้ตกลงผมต้องเสียของไปฟรีๆ ใช่ไหม" "คุณดื่มก่อนดีกว่าค่ะ" ให้เขาดื่มจนเมาแล้วค่อยเจรจาดีกว่า เผื่อเขาจะยอมลดราคาให้ "แล้วคุณไม่ดื่มเหรอ" "ดื่มค่ะ" ข้าวปุ้นหันไปชงเครื่องดื่มของตัวเองแล้วก็ยกมาขอชนแก้วกับเขา "คุณทำงานที่นี่นานหรือยัง" ส่วนมากแขกที่เรียกเด็กมาเอนเตอร์เทนก็จะถามเรื่องนี้เป็นส่วนใหญ่ เขาคงใช้บริการบ่อยล่ะสิถึงมาแนวเดียวกับเสี่ยหลายๆ ท่าน "นานแล้วค่ะ" ตอนที่คุยกันเธอก็ยังคงชวนเขาชนแก้วและดื่มไม่ปล่อยให้ทิ้งช่วง "คุณชื่ออะไรนะ" "ข้าวปุ้นค่ะ" "ขนมจีน?" "?" เขาเมาแล้วเหรอ ดื่มไปแค่ 4-5 แก้วเอง "คุณเมาหรือยังคะ" ที่เขาถามชื่อเธอหมายถึงขนมจีนใช่ไหม แต่เธอดันคิดว่าเขาคออ่อน "ก็นิดหน่อย" "ถ้างั้นดื่มอีกค่ะ" "คุณคอแข็งจังเลยนะ" "ฉันต้องดื่มกับแขกบ่อยไงคะ" คอแข็งที่ไหนล่ะตอนนี้มองหน้าเขาเป็นภาพซ้อนแล้ว ผ่านไปอีกสองแก้วเธอก็เริ่มจะไม่ไหว ไม่ใช่แค่แอลกอฮอล์หรอก แต่ด้วยร่างกายที่ไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนก็ทำให้เธอหลับไปกลางอากาศ อัคคียกแก้วสุดท้ายขึ้นดื่มส่วนสายตามองต่ำลงไปดูผู้หญิงที่ใช้ตักของเขาเป็นที่หนุนนอน เขารู้ว่าทำไมเธอถึงหลับ ทำงานกลางคืนกลางวันยังไปเจรจาเรื่องแจกันที่เจ้านายทำแตก คิดว่าคงยังไม่ได้นอน ตอนที่เขานั่งดื่มต่อคนเดียวก็มีโทรศัพท์เข้ามา >>{"ว่าไง"} {"รู้แล้วครับ เธอเป็นลูกสาวบุญธรรมของภรรยาเก่าคุณอรรจน์ แต่พอนางเสียภรรยาใหม่เลยให้เธอทำงานเยี่ยงทาส"} และคนที่ไปสืบมาก็เล่าทั้งหมดที่รู้ หลังจากที่รับรู้เรื่องทั้งหมดแล้วสายตาเขาก็มองต่ำลงไปดูผู้หญิงที่ไม่รู้สติ ..นึกว่าจะมีแต่ละครน้ำเน่า ดึกๆ คืนนั้น จากที่ข้าวปุ้นหลับไปก็รวมแล้วประมาณ 4-5 ชั่วโมง จะเรียกว่านอนเต็มอิ่มแล้วก็ได้เธอถึงรู้สึกตัว "........" หลังจากที่รู้สึกตัวข้าวปุ้นก็รีบลุกขึ้นอย่างเร็ว "ขอโทษค่ะ" ตอนที่ขอโทษเธอเอื้อมไปปัดต้นขาให้ เพราะกางเกงของเขามีคราบแป้งติดอยู่ อัคคีสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่มือของเธอปัดถูกของสงวนเข้า เพราะคราบแป้งของเธอมันอยู่แถวๆ นั้น "อุ๊ย.. ขอโทษค่ะ" เราทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย แทนที่จะได้คุยเรื่องนั้นแต่กลับทำเสียหมดเลย "ยังอยากจะคุยต่อไหม" ชายหนุ่มขยับขาเล็กน้อยเพราะเหน็บกินเธอเล่นหนุนมาตั้งหลายชั่วโมง "คุณให้โอกาสฉันคุยต่อได้เหรอคะ" "ไหนๆ ฉันก็ยังไม่กลับ" "ถ้างั้นคุณลองยื่นข้อเสนอมาสิคะ ว่าจะให้ทางเรารับผิดชอบยังไง" "ออกจากงานที่นี่แล้วไปทำงานกับฉัน" "คะ?"