วันต่อมา..
"อะไรนะ เราไม่ได้ฝันใช่ไหม"
"แม่... แพรจะฝันได้ยังไง ก็พี่ซันมาปลุกแพรจริงๆ"
"แล้วหนูน้ำเห็นพี่ไหม?"
"คงไม่เห็นค่ะ"
"พี่เราก็ทำอะไรบ้าๆ ถ้ารู้ว่ายังอยู่แถวนี้หนูน้ำมีหวังได้หอบผ้าหอบผ่อนหนีไปจริงๆ แน่"
"แพรก็คิดแบบนั้นแหละ"
"แล้วรู้ไหมว่าพี่เราพักอยู่ที่ไหน"
"คงพักอยู่กับคนขับรถนั่นแหละค่ะ"
นางเป็นคนหาบ้านเช่าให้คนขับรถเอง เลยรู้ว่าพักอยู่ที่ไหน พอไปดูที่นั่นก็เห็นลูกชายจริงๆ ด้วย
"แม่?"
"ไม่ต้องหลบแม่เลยนะ!"
เห็นแม่มาเขากำลังจะจ้ำอ้าว "คือผม.."
"ทีทำให้คนอื่นโกรธไม่รู้จักคิด" นางหมายถึงต้นตอที่ทำให้น้ำแข็งโกรธจนไม่อยากมองหน้าลูกชาย
"แม่อย่าว่าผมเลยนะ ผมเป็นห่วงลูกเป็นห่วงเมีย"
"แต่ลูกเมียของเราไม่เอาเราแล้วรู้ไหม"
"แม่อย่าพูดแบบนั้นสิ"
"ถ้าแค่โกรธหนูน้ำคงไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก แต่นี่คงถึงที่สุดแล้ว"
"ผมอยากดูแลเธอ" ความคิดที่ไม่อยากมีครอบครัวมันหายไปตั้งแต่ตอนไห
