บทที่ 95

1374 คำ

"ทำไมแม่ไม่ให้เมียผมเฝ้าล่ะครับ" ซันเดย์งอนแม่ที่ปล่อยให้เธอกลับบ้าน "ให้น้องกลับไปพักผ่อนบ้างนอนอยู่โรงพยาบาลก็คงนอนไม่เต็มที่" วันนี้นางเป็นคนเฝ้าลูกชายเองและให้แพรไหมกลับไปเป็นเพื่อนน้ำแข็ง "ผมยอมก็ได้ แต่พรุ่งนี้แม่ต้องให้เมียผมอยู่เฝ้านะ" "คุยอะไรกันอยู่ครับ" อัคคีเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าคนป่วยหน้าบูดบึ้งอยู่ "ก็แม่น่ะสิไม่ให้เมียกูอยู่เฝ้า" "มึงงอแงเหมือนเด็กเลยนะ" "มึงลองมานอนอยู่ตรงนี้ไหมล่ะแล้วให้เมียกลับไปนอนบ้าน" "อ้าวไอ้นี่อยู่ดีๆ ก็แช่งกูซะงั้น ถ้าเมากูก็ไม่ขับรถหรอกไม่เหมือนมึง" "แล้วนี่มึงมาคนเดียวเหรอ" "พรุ่งนี้พี่เพลิงถึงจะมา" "แล้วเรื่องที่ให้ทนายจัดการไปถึงไหนแล้ว" ที่จริงเรื่องนี้ถามเอาความจากทนายก็ได้ แต่เขาอยากถามจากปากของพี่ชายเธอมากกว่า "ถ้ามึงออกจากโรงพยาบาลก็คงทำเรื่องเสร็จ ว่าแต่มึงคิดดีแล้วเหรอ" ใยไหมเห็นว่าทั้งสองกำลังคุยเรื่องงานกันอยู่เลยถือโอกาสไ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม