"ช่วยเสกเด็กเข้าท้องให้ฉันที" คิดว่ามีเหลนให้พวกท่านจะได้ไม่รู้สึกผิด แต่เธอลืมคิดว่าสิ่งที่พูดไปมันสื่อถึงเรื่องอะไร
"ว่าอะไรนะ?" รังสิมันต์ถามใหม่อีกรอบ
"ก็ฉันรู้สึกผิดน่ะสิ คุณดูคุณย่ากับคุณยายของคุณพวกท่านให้ความหวังกับเรื่องนี้มาก ทำยังไงก็ได้ให้ฉันท้องทีจะได้มีเหลนให้พวกท่านไว้อุ้ม"
"ทำยังไงก็ได้?" ชายหนุ่มถึงกับกระพริบตาปริบๆ พร้อมกลืนน้ำลายลงคอ
"คุณเป็นหมอต้องทำได้แน่เลย สมัยนี้เขามีทำกิ๊ฟกันใช่ไหม"
เด็กบ้าเอ้ยใจหายใจคว่ำหมด อยู่ดีๆ มาบอกให้เสกเด็กเข้าท้อง ..พอรู้ว่าเธอหมายถึงอะไรเขาก็หันกลับมาถอดชุดที่ใส่อยู่ต่อ
"คุณจะทำอะไร?"
"ถอดเสื้อผ้าไง"
"คุณจะทำอะไรฉันใช่ไหม!" แพรไหมก้าวถอยหลังพร้อมกับกระชับเสื้อตัวเองเข้าไม่ให้มองเห็นเนื้อหนังที่โชว์ออกมา
"เมื่อสักครู่อยากให้เสกเด็กเข้าท้องไม่ใช่เหรอ ทีตอนนี้ทำเป็นกลัว"
"?" คิดได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปถึงกับหน้าแดงก่ำ เราพูดบ้าอะไร
