ดึกๆ คืนนั้น.. วันนี้คือวันศุกร์ที่เขาต้องเข้าเวรอีกวัน
รังสิมันต์แปลกใจเบอร์โทรที่โทรมาหาเขา ทำไมปลายสายไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้วางสายจนเขาเป็นคนวางเอง เขาเลยลองเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู ถ้าดูแค่นี้คงไม่รู้รังสิมันต์เลยลองกดโทรออก
ครืนนนน ครืนนนนน
>>{"ฮัลโหลโทรมามีอะไร คนจะหลับจะนอน บอกแล้วไงว่าไม่ไป"} เสียงปลายสายงัวเงียมากเหมือนว่าหลับไปแล้วถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์ให้ตื่น และที่เธอบอกว่าไม่ไปช่วงตอนเย็นเพื่อนชวนไปเที่ยวแพรไหมปฏิเสธ แต่ถึงแม้ว่าเสียงจะดูแปลกๆ เขาก็จำได้
"อะไรวะโทรมาก็ไม่พูด" แพรไหมวางโทรศัพท์ไว้หัวเตียงที่เดิมโดยไม่ได้วางสาย
จนถึงเช้า.. เธอก็รีบตื่นลงมาถามพี่สะใภ้ดูว่าคุณหมอได้โทรมาไหม ..จนน้ำแข็งสังเกตได้ว่าแพรไหมผิดแปลกไป
"เราสนใจคุณหมอเหรอ"
"เปล่าสักหน่อย แพรแค่คิดถึงคุณย่ากับคุณยาย"
"ใครหรือลูก" ใยไหมที่เดินตามหลังทั้งสองมาได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี เพราะก่อนหน้าน
