เช้าวันต่อมา.. รังสิมันต์ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อนร่างกาย ตอนเย็นเขาจะนำยาที่เธอต้องทานมาให้อีกที เพราะเขาไม่ได้เตรียมไว้ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องแบบนี้เลยไม่ได้เตรียม
จนถึงช่วงสายแพรไหมก็ลงมาข้างล่าง ในบ้านตอนนี้มีแค่คุณย่ากับคุณยาย ส่วนคนอื่นออกไปทำกิจวัตรประจำวัน
มีแค่สองท่านเธอก็ไม่เหงาแล้ว เพราะช่างเจรจากันซะเหลือเกิน
บ่ายคล้อยของวันนั้น หลังจากประชุมเสร็จซันเดย์ก็มาที่บ้านของคุณหมอเพราะเขารู้จักบ้านหลังนี้แล้ว
"ทำไมเราทำตัวเหลวไหลแบบนี้" ตอนนี้ทั้งสองอยู่ตามลำพัง เพราะเขาขอคุยกับน้องส่วนตัว
"แพรขอโทษค่ะ"
"เรากลับไปขอโทษแม่ดีกว่า"
"แพรยังไม่อยากกลับ"
"แต่เราเปิดเทอมแล้ว"
"แพรอยากมาเรียนที่นี่ค่ะ พี่เคยบอกว่าจะให้แพรมาเรียนที่มหาวิทยาลัยของเพื่อนใช่ไหมคะ"
"เรื่องนั้นเราต้องไปคุยกับแม่เอง เพราะถ้าแม่ไม่มาเราก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนแม่"
"แต่แพรอยากอยู่ที่นี่"
"อย่าใจแตกนะแพร"
"พี่หาว่าแพร
