นอนหลับเกือบสองชั่วโมงได้แพรไหมก็ตื่นขึ้นมา "คุณหมอ?"
"นอนต่อสิ"
"คุณเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนคะ" เขานอนอยู่ข้างๆ เธอนี่เอง เตียงนี้ไม่ค่อยกว้างเลยต้องเบียดกันหน่อย
"เข้ามาตั้งแต่คุณหลับโน่นแหละ"
"แล้วนี่คุณหมอไม่ไปทำงานเหรอคะ"
"ตื่นมาก็ไล่ผมไปทำงานเลยนะ"
"ก็เห็นวันๆ คุณเอาแต่ทำงาน"
"แล้วคุณหมอล่ะ" เสียงนี้ดังมาจากห้องข้างๆ และแพรไหมก็จำได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร
"คุณหมออยู่ในห้องพักค่ะ"
"ฉันจะเข้าไปหาหน่อยนะ"
"ไม่ได้ค่ะ"
"ฉันมีธุระจะคุยด้วย"
"ไม่ได้จริงๆ นะคะ" ผู้ช่วยถูกสั่งไว้ว่าห้ามให้ใครมารบกวนเลยต้องขัดขวางไว้ แต่ไม่นานประตูห้องที่เชื่อมต่อกันอยู่ก็เปิดออกมา
"คุณหมอคะ"
"มีธุระอะไร" ตอนที่ถามลูกพีช รังสิมันต์ก็ลูบแขนตัวเองเบาๆ
"แขนคุณหมอเป็นอะไรคะ"
"ไม่มีอะไรหรอก" เขาขยับมือออกแต่ก็ยังรู้สึกแสบๆ คันๆ อยู่ จะไม่ให้ แสบๆ คันๆ ได้ยังไงล่ะถูกหยิกตั้งแรง "คุณบอกธุระของคุณมาเถอะ"
"พี
