บทที่ 133

1263 คำ

"ทำไมคุณหมอไม่ปลุกแพรล่ะคะ" ตื่นขึ้นมาก็เห็นเขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ "ยังเช้ามืดคุณนอนต่อเถอะ ถึงเวลาเดี๋ยวจะให้รถไปส่งที่โรงพยาบาล" "แล้วทำไมคุณหมอต้องออกจากบ้านแต่เช้าจังล่ะคะ" "มีเคสด่วนเข้ามา" "ค่ะ" หญิงสาวมองตามหลังเขาที่รีบร้อนออกจากห้องไป ก็เขาจะไปช่วยชีวิตคนนี่ กำลังงอนว่าจะออกไปทำไมไม่ Morning Kiss กันบ้าง แต่ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาใหม่อีกครั้ง "คุณหมอลืมอะไรคะ" ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาใกล้ก่อนจะจุ๊บลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ "นอนต่อนะครับ" เขาขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้กับเธอก่อนจะรีบออกจากห้องไปอีกรอบ เขากลับมาจุ๊บเราเหรอ? หรือว่าเขาได้ยินที่เราบ่น? แต่เมื่อกี้เราคิดในใจไม่ใช่เหรอ? จากที่จะนอนต่อตอนนี้นอนไม่หลับแล้ว รังสิมันต์ออกไปไม่นานแพรไหมก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาข้างล่าง "ไหนพี่บอกว่าให้เราเข้าไปสายๆ ก็ได้ไงลูก" "แพรมีเรื่องต้องทำอีกค่ะ" "เรื่องงานเหรอ"

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม