เช้าวันต่อมา..
"สายแล้ว" มือหนาเอื้อมไปบีบจมูกเธอเบาๆ เพื่อเป็นการปลุกให้ตื่น
"อืม" นอกจากจะไม่ตื่นแล้วเธอยังคงฝังใบหน้าลงกับแผ่นอกของเขาแนบแน่นขึ้น
"วันนี้วันศุกร์ต้องไปเรียนไม่ใช่เหรอ"
"ไม่ไป" เสียงงัวเงียเปล่งออกมาเบาๆ โดยที่ไม่ได้ขยับเขยื้อน
"ไม่ไปไม่ได้"
"ถ้ากลับมากลัวไม่เจอคุณหมอ"
"ผมจะอยู่ที่นี่จนกว่าแม่จะกลับมา"
"จริงหรือคะ" จากที่งัวเงียอยู่เมื่อครู่ดูสดใสขึ้นมาทันทีทันใด
"จริงสิ"
"ถ้าแพรไปเรียนคุณหมอก็เหงาสิคะ"
"ไม่เป็นไรหรอก"
เขาไม่เป็นไรแต่เรานี่สิจะไม่ใจขาดก่อนเหรอ ยิ่งรู้ว่าเขารออยู่ที่บ้านเธอรู้ว่าตัวเองต้องคิดถึงเขามากแน่เลย
แต่แพรไหมก็ต้องไปเรียนเดี๋ยวเขาหาว่าเกเร
รังสิมันต์ขับรถของแม่มาส่งเธอที่มหาวิทยาลัย เพราะเขาไม่ได้เอารถมาด้วย ตอนมาที่นี่ก็ให้รถที่สนามบินมาส่ง
"คุณหมอลงไปด้วยกันไหมคะ"
"ไปได้เหรอ" เขากลัวว่าเธอจะอายเพื่อนในมหาวิทยาลัยที่มีแฟนอายุเยอะกว
